Cechy wiekowe rozwoju i edukacji dzieci w wieku od 2 do 3 lat: porady psychologów

Każde dziecko ma indywidualny temperament od urodzenia, determinuje zachowanie dziecka we wczesnych stadiach rozwoju. Wskazane jest, aby rozpocząć działania edukacyjne od momentu, gdy dziecko zrozumie swoją osobowość. Psychologia wychowywania dziecka w wieku 2-3 lat zawiera wskazówki, które przyczyniają się do różnorodnego i harmonijnego rozwoju jednostki. Zgodnie z zachowaniem 2-3-letniego dziecka, jest za wcześnie, aby ocenić jego charakter w wieku dorosłym. Uczy się tylko panować nad sobą, a rodzice powinni mu w tym pomóc.

Psychologia dziecka w wieku 2 lat

Zjawisko takie jak dwuletni kryzys jest znany wielu rodzicom dzieci. Czasami dziecko w tym wieku dosłownie się zmienia, zaczyna upierać się na każdym kroku i okazywać nieposłuszeństwo. Odrzuca wszelkie żądania z dziecinnym uporem i przy pomocy protestu potwierdza swoje „ja”.

Psychologia dziecka w wieku 2 lat zarówno dziewczynki, jak i chłopca ulega znaczącym zmianom. W tym czasie dziecko zaczyna uświadamiać sobie swoją osobowość, uczy się kontrolować swoje ciało i kontrolować naturalne funkcje. Rozumie, że nie jest jednym z matką, ale reprezentuje autonomiczną osobowość.

Aby podkreślić swoją niezależność, dziecko opiera się wszelkim prośbom i pod każdym względem przeciwdziała presji rodziców. Dopiero przeciwstawiając się dorosłym, wkracza na ścieżkę indywidualizacji. Rodzice muszą tylko przetrwać ten okres, ponieważ bez niego dalsza formacja jest niemożliwa.

Cechy rozwoju psychicznego dziecka w wieku 2 lat:

  • Dzieciak uczy się naśladować. Dla niego rodzic lub nauczyciel to standard.
  • Mowa szybko się rozwija, a słownictwo jest uzupełniane. Dziecko może wykonywać złożone czynności na żądanie rodzica. Próbuje zrozumieć, o czym mówią dorośli i wziąć udział w rozmowie.
  • Nie jest jeszcze bardzo zainteresowany rówieśnikami. Jego ulubionym rodzajem działalności jest badanie przedmiotów, a na tym etapie musisz pomóc dziecku zbadać ich właściwości.
  • Dziecko zaczyna opanowywać ogólnie przyjęte normy zachowania.
  • Nie jest w stanie zaplanować swoich działań i działań. Dziecko działa spontanicznie, pod wpływem impulsu.
  • Dzieciak bada swoje ciało i jego właściwości w różnych pozycjach, zaczyna używać wyrazu twarzy.

Dziecko próbuje sobie poradzić fizycznie i psychicznie (samodzielnie siada na doniczce, odmawia spełnienia próśb, ucieka przed dorosłym podczas spaceru). W wieku 2 lat w psychologii dziecka pojawia się poczucie autonomii, które wymaga wzmocnienia.

Dorośli potrzebują cierpliwości i elastyczności. Nie musisz próbować przełamać uporu dziecka, ale nie możesz być nieskończenie gorszy, istnieje ryzyko wychowania domowego tyrana. Lepiej odwrócić uwagę dziecka, zwrócić jego uwagę na coś interesującego i zabawnego. Pomoże to uniknąć konfrontacji. Należy chwalić dziecko za każde osiągnięcie, stymulować jego kreatywność i wyobraźnię. Powinien czuć, że jego opinia jest szanowana i uważana za osobę dorosłą. Ale w sprawach związanych ze zdrowiem i bezpieczeństwem dziecka należy być stanowczym. Szybko dowiaduje się, że w niektórych przypadkach wytrwałość jest bezużyteczna.

Cechy zachowania i psychologii dziecka 2-3 lata życia

Nie mówimy o prawidłowym zachowaniu dziecka, dopóki nie skończy 3 lat. W tej chwili jego działania są podyktowane cechami temperamentu. Dziecko może zachowywać się nieprzewidywalnie, zmieniając swoje preferencje wiele razy w ciągu dnia.

Psychologia dzieci w wieku od 2 do 3 lat ma swoje własne cechy:

  • Budzi się pragnienie nowych działań. W tym momencie ważne jest zapewnienie możliwości ich rozwoju.
  • Dzieci dokonują przełomu w rozwoju umysłowym. Ćwiczenia powinny mieć na celu rozwijanie umiejętności motorycznych, odpowiednie są zastosowania, modelowanie, sznurowanie. Działania te poprawiają wyobraźnię i pamięć.

Psychologia i rozwój 2,5-letniego dziecka charakteryzuje się pojawieniem się niezależnych badań i kształtowaniem wyobraźni. Nie jest konieczne obciążanie dziecka ćwiczeniami rozwojowymi, przydatne jest dla niego robienie zabawek. Wskazane jest, aby kupić kilka lalek, kostek, zwierząt i projektanta. W wieku dwóch lat dziecko buduje skomplikowane konstrukcje z zabawek. Karmi, uśpia lalki i zwierzęta. W takim przypadku dziecko przemawia w imieniu każdej z postaci. Są to normalne cechy psychologiczne zachowania dzieci w wieku 2-3 lat.

Aby rozwinąć pamięć przedszkolaka, trzeba mu przeczytać poezję. Jeśli dziecko jest w stanie łatwo zapamiętać małe wersety, możesz spróbować dowiedzieć się innych informacji (imiona i nazwiska krewnych, adres, wiek). Wskazane jest codzienne czytanie bajek i wierszy, co pomaga rozwijać mowę. Zrobią to bajki Puszkina, wersety Barto, Czukowskiego i Marshaka. W wieku 2–3 lat dzieci dobrze uczą się nowych języków, tym razem należy się ich uczyć, zwłaszcza jeśli rodzice dziecka są innej narodowości.

Psychologia dzieci w wieku 2-3 lat jest taka, że ​​często pojawiają się trudności ze stanem emocjonalnym. Dzieciak odkrywa granice swojego wpływu poprzez protest. W tym wieku dziecko stara się zrobić wszystko na własną rękę. Aby to pragnienie nie zniknęło, należy pozwolić mu na proste działania, które może opanować.

Surowe zakazy często prowadzą do napadów złości i agresji. Dlatego psychologia wychowywania dzieci w wieku poniżej 3 lat obejmuje prezentację informacji w formie gry. To zmniejszy napięcie i zapobiegnie napadowi histerii. W tym wieku możliwe są pierwsze objawy lęku.

Jeśli w tym wieku doznaje się traumy psychicznej na tle stresu, strachu, strachu, w przyszłości dana osoba będzie potrzebować pomocy psychologicznej, którą powinien zapewnić specjalista, na przykład psycholog-psycholog Baturin Nikita Valerevich.

Rozwój mowy i artykulacji

W wieku dwóch lat dziecko dużo rozumie i często mówi dobrze, jego słownictwo jest szybko aktualizowane. Musisz rozmawiać z dzieckiem tak często, jak to możliwe. Zauważono, że przy cichych rodzicach dzieci uczą się mowy znacznie później. Zwroty powinny być zwięzłe, ale jednocześnie emocjonalnie kolorowe. Nie możesz zniekształcać słów podczas rozmowy z dzieckiem.

Dzieci, które mają siostry i braci, mówią dobrze w wieku 2 lat. Wyjaśniane są prostymi frazami o tym, co jest interesujące dla dziecka. Starsze dzieci używają akcji i zespołów do wykonywania swoich gier. Przyczynia się to do rozwoju umiejętności mowy. W grach z rówieśnikami tak nie jest.

W grach dwuletnich dzieci powinien brać udział dorosły lub starsze dziecko, które inicjuje wspólne działania (na przykład robienie ciast wielkanocnych, budowanie domu). Pomoże to dzieciom działać wspólnie, konkurować i komunikować się za pomocą mowy.

Podręcznik dotyczący psychologii dziecka dla rodziców dzieci w wieku 2-3 lat zaleca:

  • grać w gry z imitacją dźwięków. Dzieci uwielbiają to, a jednocześnie rozwijają umiejętności artykulacyjne,
  • spójrz na książki i poproś go o uzupełnienie prostych fraz,
  • wymawiać lub śpiewać złożone słowa,
  • do badania właściwości przedmiotów, na przykład miękkich zabawek (kolor, rozmiar, temperatura itp.),
  • Naucz się zwrotów akcji i piosenek.

Rodzice odgrywają ważną rolę w kształtowaniu mowy dziecka. Wiele zależy od ich wysiłków i cierpliwości. Ale nie powinieneś nękać dziecka ciągłymi lekcjami i komentarzami. Rozwój mowy powinien odbywać się w formie gry i kończyć się w momencie, gdy przedszkolak traci zainteresowanie, a jego uwaga jest rozproszona.

Psychologia chłopców i dziewcząt przed i po 2 latach wyróżnienia

Na początku 3 lat życia dzieci zaczynają zdawać sobie sprawę z przynależności do jednej z płci. W wieku do 2 lat tożsamość seksualna jest nieobecna. Świadomość pojawia się wcześniej, jeśli dziecko uczęszcza do zespołu dzieci. Można to zauważyć poprzez podział dzieci na grupy do wspólnej zabawy.

Cechy psychologiczne dziecka w wieku 2-3 lat, chłopcy:

  • Nie lubią powtórzeń na treningu,
  • postrzegać informacje bardziej wizualnie niż przez ucho. Lepiej więc pokaż niż powiedz
  • Mimo powszechnego przekonania chłopcy są czasem bardziej emocjonalni niż dziewczęta. Nie zabraniajcie im płakać, jeśli jest ku temu dobry powód,
  • Chłopcy częściej używają wizji dalekiego zasięgu, więc potrzebują dużo miejsca na rozrywkę. Uwielbiają zajęcia na świeżym powietrzu (nadrabianie zaległości, bitwy, gry w piłkę),
  • uwielbiają zabawki wymagające transformacji i ruchu: samochody, projektanci, kostki itp.,
  • starają się konkurować, wyróżniać się, pragnienie to można przekierować na wydarzenia sportowe.

Chłopcy muszą budzić szacunek dla dziewcząt od najmłodszych lat. Wyjaśnij niedopuszczalność walk z nimi. Porozmawiaj o roli mężczyzn w rodzinie jako obrońcy i głowy. Lepiej to zrobić ojcu i zademonstrować swoim przykładem stosunek do kobiet w rodzinie.

Różnice w psychologii dziecka w wieku 2-3 lat, dziewczynki:

  • wiedza jest lepiej postrzegana etapami, takimi jak powtarzanie i konsolidacja,
  • informacje są postrzegane głównie w formie audio, więc lepiej nie pokazywać, ale wyjaśniać,
  • dziewczyny nie są obojętne na jasne i piękne rzeczy. W przypadku gier odpowiednie są dla nich lalki i miękkie zabawki, w których można grać w sceny,
  • są wrażliwi na uczucia i bardziej potrzebują przejawów czułości niż chłopcy.

Dziewczęta w wieku 2-3 lat mogą kupować zestawy naczyń, mebli i sprzętu AGD, aby mogły bawić się w hostessy. Starają się naśladować matki i uwielbiają pomagać w pracach domowych. Pomoże im to rozwinąć pragnienie opieki nad kimś, okazywania matczynych uczuć.

Zadania dla dzieci, które nie opanowały jeszcze mowy

Nie zawsze dziecko w wieku 2 lat może mówić. Nie powinno to być powodem do niepokoju, jeśli rozumie, kiedy się do niego zwraca, spełnia prośby rodziców i patrzy bezpośrednio w oczy podczas komunikacji. Z pewnością przemówi z czasem. Musimy z nim więcej rozmawiać, czytać książki, śpiewać mu piosenki. Ważne jest również, aby rozwój intelektualny wykorzystywał umiejętności motoryczne.

Kształtowanie się mowy zależy częściowo od rozwoju fizycznego dziecka. Oprócz ćwiczenia umiejętności motorycznych należy pozwolić mu na grę na świeżym powietrzu (jazda na rowerze, wspinaczka na sprzęt sportowy, schody). Przydatne jest zakupienie sortownika o co najmniej 4 różnych kształtach. Podczas gry musisz wywołać geometryczny kształt i użyć palców, aby poczuć granice konturu. Zanurz w odpowiednim otworze.

Nie możesz ograniczyć chłopca w transfuzji wody i przelewaniu jakichkolwiek przedmiotów z jednej formy do drugiej. Musisz tylko najpierw utworzyć witrynę, która jest łatwiejsza do czyszczenia. Możesz tworzyć aplikacje, wycinać, rzeźbić piłki i kiełbaski z plasteliny, rysować figury. Wszystkie te działania są przydatne dla rozwoju dziecka.

Wychowanie moralne

W wieku 3 lat można już zaszczepić dzieciom miłość do ich rodzinnych miejsc, aby rozwinąć obywatelstwo. Powinien rozpocząć się od rozwoju poczucia własnej wartości, szlachetności w stosunku do innych w życiu codziennym, nauki o kulturze narodowej. Jeśli zaprezentujesz to w ciekawy sposób, dzieci szybko nauczą się wszystkiego. Najłatwiejszy sposób na zaszczepienie edukacji patriotycznej za pomocą animacji. Istnieje wiele kreskówek, zarówno współczesnych, jak i radzieckich, które przedstawiają szlachetne i mocne wizerunki rycerzy, rosyjskich bohaterów, a także odważnych, ofiarnych kobiet.

Porada psychologa dla rodziców na temat wychowania dziecka w wieku 2-3 lat

Dopóki dziecko nie osiągnie wieku 2–2,5 lat, nie ma sensu go karać. Nadal nie czuje się winowajcą tego incydentu. Widzi wynik swoich działań, ale nie łączy go ze sobą i nie zdaje sobie sprawy, jak to się stało. Jedyne, co zniesie z kary lub potępienia, to to, że jest zły i że go nie lubią.

Do pewnego czasu należy powstrzymać się od gniewnych tyrad i szczegółowych wyjaśnień, jak tego nie robić. Dzieciak wciąż ich nie rozumie. Na tym etapie wystarczająco jasne i uzasadnione ograniczenia i zakazy.

Od około 2,5 roku dziecko zaczyna czuć się niezależną osobowością i już jest w stanie zrozumieć, kto ponosi winę za incydent. Zdaje sobie sprawę, że niektóre działania są dobre i zachwycają bliskich, podczas gdy inne są złe. Ale wciąż uczy się panować nad sobą i od czasu do czasu będzie nadal postępował inaczej.

Często w tym wieku dzieci zawierają wyimaginowanych przyjaciół, na których przenoszą odpowiedzialność za złe uczynki. To pozwala dziecku nie czuć się winnym z powodu przestępstwa. Ważne jest, aby zrozumieć motywy jego zachowania. Aby to zrobić, musisz omówić incydent z dzieckiem i pomóc naprawić sytuację. Należy to zrobić spokojnym, przyjaznym tonem, wtedy nie będzie on bał się kary i chętnie wyjaśni, co ich motywowało.

W wieku trzech lat dzieci często źle się zachowują, określając granice tego, co jest dozwolone, i działają pomimo swoich rodziców. To daje im poczucie dojrzałości i niezależności. Jeśli zostanie ukarany za niewłaściwe zachowanie, dziecko zamiast posłuszeństwa okaże opór. Na tym etapie ważne jest, aby być cierpliwym, z czasem relacje z dzieckiem ulegną poprawie.

Wskaźniki fizyczne

Na początek warto zrozumieć, co powinno robić dziecko w wieku 2-3 lat. Jednak równie ważne jest, aby dowiedzieć się, jakie warunki należy zapewnić dziecku, aby nie pozostawało w tyle za rówieśnikami. Pełny i wszechstronny rozwój jest promowany nie tylko przez edukację, ale także przez:

  • dobrze zaprojektowana codzienna rutyna
  • zrównoważone odżywianie
  • spacery
  • aktywne gry, wychowanie fizyczne.

Jeśli dziecko rośnie w normalnych warunkach, rodzice zwracają na niego wystarczającą uwagę, nie będzie problemów z rozwojem fizycznym. Dziecko w tym wieku może dobrze postępować zgodnie z instrukcjami dorosłych, a także działać według własnego uznania, osiągając swoje cele. Tak więc podstawowe umiejętności i charakterystyczne etapy rozwoju dziecka w przedziale 2-3 lat:

  • Umiejętność chodzenia, biegania, skakania, poruszania się na palcach, na piętach, kucania, przekraczania niskiego progu.
  • Graj z piłką - rzuć ją komuś, wejdź do kosza, ściany.
  • Po krótkim treningu złap piłkę obiema rękami.
  • Naśladuj zachowanie innych ludzi. Graj, powtarzając działania mamy, taty, starszej siostry lub brata.
  • Równolegle wykonaj więcej niż jedną akcję - na przykład skacz, klaszcząc w dłonie.
  • Uczy się jeździć na rowerze - opanowuje model cztero- lub trzykołowy.
  • Spróbuj pływać, jeździć na łyżwach, jeździć na nartach, jeździć na rolkach.
Dziecko w tym wieku może opanować trójkołowy

Poziom intelektualny

Następnie wymieniamy cechy rozwoju dzieci w wieku 2-3 lat - ich intelektualne, logiczne myślenie. Wszystkie te standardy są zatwierdzane przez specjalistów w zakresie wychowania, rozwoju psychicznego i fizycznego niemowląt. Ponadto mają one jedynie charakter orientacyjny. Jeśli dwulatek w jakiś sposób nie osiąga średniego poziomu, warto z nim pracować w tym kierunku. Dowiemy się, co dziecko powinno zrozumieć, zapamiętać, a także ile powinno być w stanie wyrazić swoje myśli i emocje.

Rozwój pamięci, logiczne myślenie

Uwaga 2-letniego dziecka jest nadal niestabilna, ale im jest starszy, tym więcej czasu może poświęcić na jedną lekcję. Bliżej trzech lat dziecko powinno być w stanie utrzymać uwagę przez 10-15 minut, jeśli coś go interesuje. To może być nowa zabawka, kreskówka, zajęcia z mamą.

Co może dziecko:

  • poprawnie połącz szczegóły składanej zabawki, która ma co najmniej 4 elementy - złóż piramidę, zrób zdjęcie prostych puzzli, zbuduj wieżę z kostek,
  • umieć określić obiekt według jednego z jego szczegółów - skrzydła należą do motyla, koła z maszyny,
  • określić, jakiego koloru jest przedmiot,
  • móc odróżnić - te same zabawki lub różne, która lalka jest duża, a która mała,
  • rozróżniać kształt obiektów - kwadrat, okrąg, trójkąt,
  • rozumiem znaczenie definicji - ta zabawka jest miękka, herbata jest ciepła, krzesło jest ciężkie,
  • zidentyfikować brakujące części na zdjęciu - którą postać artysta zapomniał narysować ogonem, który nie ma wystarczającej liczby uszu itp.,
  • znajdź przedmiot według jego cech,
  • móc powiedzieć mamie, co widział na zdjęciu, zdjęcia - ile postaci jest w domu, co robi każda z nich, w co jest ubrany,
  • mówić o tym, co robił przez cały dzień.
Teraz dziecko konstruuje frazy w sposób znaczący, może rozmawiać o przeszłych lub fikcyjnych wydarzeniach

Jeśli którekolwiek z powyższych nie jest jeszcze dostępne dla dziecka, musisz ćwiczyć tę umiejętność. Prawidłowa edukacja dziecka oznacza stymulację logicznego myślenia: uczyć powtarzania tego, co słychać, opisywania obrazów, koncentracji.

Ocena i logika

Dziecko w tym młodym wieku powinno już kierować się prostymi pojęciami matematycznymi. Dziecko można już nauczyć liczenia, aby wyjaśnić, że konto jest tworzone od lewej do prawej. Upewnij się, że mały uczeń nie pomija liczb podczas obliczania. W trzecim roku życia dziecka możesz nauczyć się:

  • policzyć do 5,
  • pamiętajcie, że na rękach jest pięć palców,
  • w porównaniu - większy, mniejszy, szerszy, dłuższy,
  • zrozumienie, że zdjęcie ma wiele obiektów lub jeden obiekt,
  • skoreluj słowa ze znanymi liczbami - trzy krzesła w pokoju, dwa okna,
  • pokaż, co jest powyżej, a co poniżej.

Mowa i słownictwo

W tym okresie życia dziecko aktywnie poszerza zasób słownictwa. Uważa się, że trzyletnie dziecko może mieć słownik 1200-1500 słów. W tym wieku powstaje możliwość komponowania prostych fraz składających się z 3-4 słów. W wieku trzech lat dziecko będzie mogło swobodnie stosować złożone zdania. Musi postrzegać mowę dorosłych na takim poziomie, że rozumie istotę opowiadań, dostrzega opis przedmiotu, którego obecnie nie widzi, ani żadnego wydarzenia. W tym wieku dzieci:

  • Znają nazwy obiektów, które widzą, których używają oni i ich rodzice. Zrozum ich funkcję, stopień ważności.
  • Orientują się na takie uogólnienia: „zwierzęta”, „ptaki”, „transport”, „naczynia”, określają, co z tego, co widzą, należy do określonej grupy.
  • Zacznij opanowywać słowa oznaczające działania. Wiedzą, jak powiedzieć, że samochód jedzie, samolot leci, mama gotuje zupę, niedźwiedź na zdjęciu je.
  • Rozumieją znaczenie niektórych zawodów, rozumieją, co robią krawcowa, kierowca, listonosz.
  • Odpowiedz na proste pytania. Jeśli dziecko jest skłonne do odpowiedzi w monosylabach, konieczne jest pobudzenie go do udzielenia szczegółowej odpowiedzi.
  • Zadawaj pytania dorosłym.
Jest zupełnie naturalne, że dziecko w tym wieku jest „pochumuchki”
  • Mogą znać kilka prostych wierszy do 4 linii.
  • Z pomocą mamy próbują stworzyć historię na podstawie rysunku lub zdjęcia.
  • Rozpoznają zwierzęta lub postacie z kreskówek po charakterystycznych dźwiękach - świnia robi „oink-oink”, krowa „moo”, tweety wróbli.
  • Dzieci w wieku trzech lat mogą używać rzeczownika, czasowników, definicji w mowie.
  • Dziecko próbuje komunikować się nie tylko z dorosłymi, ale także z dziećmi.

Czas na gry i kreatywność

Gra stanowi silną zachętę do rozwoju dziecka. Z jego pomocą wyraża się, uczy się naśladować dorosłych, niezauważalnie pamięta nazwy przedmiotów, kolejność działań w danej sytuacji. Rozwój dziecka w wieku 2-3 lat oznacza, że ​​może on:

  • pamiętaj słowa liczników, piosenek, wierszy,
  • rysować ołówkami, flamastrami, rzeźbić kulki, kiełbaski z plasteliny,
  • chętnie angażuje się w kreatywność pod kierunkiem osoby dorosłej.

Mama i tata muszą zdać sobie sprawę, że rozwój umiejętności motorycznych stwarza warunki do poprawy mowy, pamięci i uwagi. Wskazane jest, aby zapewnić dziecku przedmioty do gry tego typu:

  • puzzle, matrioszki, piramidy, różne sortowniki, projektanci, mozaiki,
  • zestawy do naśladowania dorosłości - naczynia plastikowe, gablota lekarska, wyposażenie sklepu itp.,
  • literatura edukacyjna, książki wiekowe (zalecamy lekturę: książki edukacyjne dla dzieci w wieku 3-4 lat).

Portret psychologiczny

W trzecim roku życia dziecko wykazuje cechy, które rodzice powinni pamiętać. W tym wieku psychologia dziecka jest taka, że ​​nie przyjmuje presji i stara się uzyskać maksymalną swobodę. Konieczne jest, aby spróbować dać mu więcej praw, ale jednocześnie wyjaśnić, że okruchy miały pewne obowiązki. Na przykład usuń kostki, złóż konstruktor, umyj ręce. Ważne jest, aby nie zmuszać dziecka do robienia czegokolwiek, ale stworzyć warunki, aby sam chciał to zrobić. Wymieniamy charakterystyczne cechy psychologiczne dzieci w wieku 2-3 lat:

  • układ nerwowy może już wytrzymać stres, dziecko jest mniej podatne na wahania nastroju, rzadziej ma napady złości, zdrowie psychiczne jest silniejsze, czasem może ukryć silne emocje,
  • okres czuwania wydłuża się do 7 godzin,
  • wytrwałość rozwija się, cierpliwość, determinacja rozwija się,
  • nie może już natychmiast przełączać się z jednej gry do drugiej, dzieje się to płynniej niż wcześniej.

Dziecko w tym wieku stale podnosi swoje umiejętności. W tej chwili może nastąpić skok w rozwoju umiejętności motorycznych, co pozwala dziecku dużo się nauczyć. Na przykład załóż skarpetki, kapcie, odpnij guziki, jedz ostrożnie z łyżki, nie pozostawiając plam na ubraniach.

Okres ten charakteryzuje się także chęcią socjalizacji, poszukiwaniem kontaktu z rówieśnikami, samoświadomością w dorosłym społeczeństwie. Należy zauważyć, że dziecko w wieku poniżej 36 miesięcy może już:

  • przyjąć styl społeczeństwa, przestrzegać zasad przyjętych w przedszkolu, w domu, na placu zabaw,
  • powtarzaj działania dorosłych, ich gesty, słowa, zauważ niektóre charakterystyczne cechy.
Chęć bycia całkowicie niezależnym jest charakterystyczną cechą trzyletniego dziecka

Znane wielu matkom pragnienie zrobienia czegoś na własną rękę nigdzie nie zanika, dziecko próbuje również wykonać dla niego skomplikowane działania. W tym wieku pojawia się samoświadomość - dziecko nie mówi już o sobie w trzeciej osobie, może zacząć używać zaimka „ja”.

W tej chwili rodzice zauważają oznaki notorycznego „kryzysu trzech lat”. Bardzo ważne jest, aby określić dopuszczalne granice niezależności i nie odstępować od uzgodnionych zasad. Na przykład mama i tata mają prawo zabronić dziecku używania urządzeń elektrycznych bez nadzoru, otwierania okien i podnoszenia noża. Jednocześnie bardzo dobrze radzi sobie ze sztućcami dla dzieci - widelcem i łyżką, myje ręce, stoi na małym stołku itp.

Zalecenia dla rodziców

Rodzice powinni jasno zrozumieć, czego potrzebuje dziecko i spróbować stworzyć warunki, w których będzie mu wygodnie. Wychowując dziecko, popadanie w skrajności jest błędem: pozwól mu być tolerancyjnym lub mężnie go opiekuj. Podkreślimy kluczowe kwestie, które rodzice dzieci w tym wieku powinni wziąć pod uwagę:

  • Wychowanie dziecka w wieku 2 lat oznacza wszelkiego rodzaju zachętę do niezależności, pochwałę za każde nowe osiągnięcie (patrz także: co, jeśli właściwie rozwinięte, powinno mieć dziecko w wieku 2 i pół roku?).
  • Pokaż swoje podejście do jego wysiłków, wyjaśnij, że mama i tata nie są obojętni na wynik.
  • Nie przejmuj inicjatywy i nie doprowadzaj do końca tego, co dziecko zaczęło do końca, jeśli mu się nie uda. Lepiej jest złagodzić warunki zadania, doradzić jego rozwiązanie i zachęcić do jego ponownego wykonania.
W tym wieku dziecko można zaszczepić pracowitością i niezależnością - aby osiągnąć wynik, wystarczy nie powstrzymać jego inicjatywy
  • Mama i tata nie powinni się śmiać ani żartować, jeśli dziecku się nie uda.
  • Bądź cierpliwy, pamiętaj, że dziecko potrzebuje czasu, aby nauczyć się jakiejkolwiek czynności.
  • Nie besztaj dziecka, nerwowo szarpiąc, jeśli nie byłby w stanie zrobić czegoś dokładnie, ani nie złamał zabawki, próbując zrozumieć, jak to jest ułożone.
  • Wykazać zaufanie i pewność, że poradzi sobie z zadaniem.

Prawidłowa edukacja dziecka w wieku 2-3 lat to ciągła zachęta, zachęta do pokonywania trudności, przygotowanie na to, że nie wszystko jest proste. Bardzo ważne jest kształtowanie wiary we własne siły u dziecka. Na przykład, jeśli nie mógł czegoś zrobić, uspokój go, powiedz, co stanie się następnym razem. W takim przypadku miękisz będzie łatwiej psychicznie poradzić sobie z zadaniem.

Każde dziecko jest osobą z jego zainteresowaniami i pragnieniami, wizją świata. Zadaniem rodziców nie jest odrzucenie jego postawy, zniszczenie zdrowia psychicznego, nie zmuszanie go do przestrzegania własnych standardów, ale pod każdym względem wspieranie pragnienia wyrażania siebie i niezależności. Konieczne jest ukierunkowanie zainteresowania dziecka we właściwym kierunku i dążenie do tego, aby sam nauczył się podejmować decyzje, a także ponosił za nie odpowiedzialność. Cierpliwość i pozytywne nastawienie pomogą mamie, tacie i dziecku przetrwać trudny, ale bardzo interesujący okres zwany „kryzysem 3 lat życia”.

Funkcje dla rodziców

Wychowywanie dziecka w ciągu 2-3 lat ma wiele cech i nie zawsze jest przyjemne. Rodzice borykają się z wieloma problemami, w których psychologia pomaga rozwiązać, ale w tym celu warto poświęcić wystarczającą ilość czasu na wychowanie dziecka.

Dzieci, które ukończyły dwa lata, często pokazują swoją postać, przeszkadzają dorosłym uporem, kaprysami, odrzucają swoją pomoc, wywołują napady złości, mogą stać się prawie tyranami w domu. Z kolei rodzice nie mogą zrozumieć, co dzieje się z kolorami ich życia.

Również w tym wieku funkcja motoryczna aktywnie się rozwija, więc stają się bardzo aktywni i starają się dotykać wszystkiego, aby odwiedzić wszędzie. Dorośli powinni być tolerancyjni i traktować to ze zrozumieniem, elastycznie wychowywać swoje dzieci.

Dzieci w wieku trzech lat zaczynają czuć się osobowością, ale z powodu braku doświadczenia nie wiedzą, jak pokazać swoją indywidualność, niezależność, wytrwałość, w którym kierunku kierować swoją aktywność, aby osiągnąć swoje cele.

W tym okresie dzieci należy szkolić i prowadzić, pozwolić im czuć się na równi z dorosłymi i zwracać należytą uwagę na ich wychowanie.

Zadania wychowywania i edukacji dzieci

Rodzicielstwo dziecka w wieku 2 lat powinno obejmować szereg działań, które należy wykonać w tym trudnym okresie, aby ułatwić zarówno jego życiu, jak i jego rodzicom:

  • być konsekwentnym, aby zapewnić określony schemat dnia, aby dziecko wiedziało, czego się spodziewać i przyzwyczaiło się,
  • staraj się unikać stresujących sytuacji, nie zmuszaj się do robienia czegoś wbrew woli, a jeśli to konieczne, staraj się oczarować ten proces,
  • aby zrozumieć dziecko i postawić się na swoim miejscu, wygładzając w ten sposób ostre rogi w jego zachowaniu, może to pomóc uniknąć wielu problemów,
  • użyj sztuki rozpraszania uwagi, jeśli dziecko odmówi zrobienia czegoś, czego potrzebuje dorosły, nie zmuszaj go, lepiej jest spróbować odwrócić uwagę czymś innym, nie mniej przydatnym,
  • w każdej sytuacji daj czas na zrozumienie działań, słów, działań,
  • zachować równowagę i spokój podczas napadów złości, znaleźć miękkie sposoby na uspokojenie,
  • zachęcaj do dobrego zachowania, skup się na tym,
  • być w stanie pójść na kompromis, nie wymagać zbyt wiele, poznać różnicę między „koniecznym” a „niepotrzebnym”.

Rozwój sensoryczny Dzieci w wieku 2-3 lat poprzez gry dydaktyczne pomagają osiągnąć dobre wyniki. Ma na celu prawidłową formację: słuch, wzrok, smak, węch i dotyk. Rozwój za pomocą takich gier można rozpocząć wcześniej, ale według nazwiska psychologów od 2 do 3 lat dzieci bardzo szybko zdobywają nowe informacje.

Kilka przykładów gier dydaktycznych:

  1. zaproponuj udekorowanie kartki papieru wielobarwnymi wzorami zgodnie z proponowanym wzorem,
  2. złóż zdjęcie z różnych figurek zgodnie z rysunkiem,
  3. Poproś o znalezienie obiektów przypominających proste kształty geometryczne.

Jak prawidłowo wychowywać dziecko wskazówki

We wszystkich książkach o psychologii zaleca się rozpoczęcie edukacji o niezależności do 2 lat, będzie to podstawa kształtowania osobowości dziecka w przyszłości, zwłaszcza gdy przyjdzie czas, aby wysłać go do przedszkola.

Psychologia wychowywania dziecka 2-3 lata porady:

  • ustanawiając codzienną rutynę, pozwoli to dziecku być bardziej pewnym we wszystkim, co robi,
  • aby być dobrym wzorem do naśladowania, każde dziecko stara się być jak jego rodzice, dlatego bardzo ważne jest, aby zachowywać się z godnością, wtedy logiczne będzie żądanie tego samego od syna lub córki,
  • dobrze rozumieć, co jest dobre, a co złe, podając przykłady z życia, czytając bajki dla dzieci,
  • ustanowić proste, ale jasne zasady postępowania, wyjaśnić, dlaczego należy ich przestrzegać.

Trudności w wychowaniu dziecka 2 - 3 lata

Okres ten charakteryzuje się trwającym dwa lata kryzysem. Nagle zmienia się zachowanie na gorsze. Główną cechą tego kryzysu jest histeryczne zachowanie: krzyki, łzy, upór, bezprecedensowa agresja.

Pod względem psychologii w tym czasie powinien bardzo uważać na wychowanie dziecka:

  1. spokojnie reagować, iść na kompromis,
  2. podczas napadów złości lepiej pozostawić dziecko w spokoju w pokoju, aby mogło szybciej uspokoić się bez publiczności,
  3. wyjaśnić powody swoich działań, jeśli sprzeciwi się im,
  4. Unikaj miejsc, w których dziecko może przepracować, głodować, zacząć działać,
  5. nie zmuszaj innych do dawania zabawek, w tym wieku dziecko nie rozumie, dlaczego powinien dawać innym swoje ulubione rzeczy,
  6. Nie krzycz, jeśli dziecko odczuwa gniew, lepiej go przytulić i uspokoić.

Każda sytuacja i problem w tym czasie powinny być rozwiązywane spokojnie i życzliwie. Dzieci, bez względu na to, jak małe są, zawsze czują miłość, wsparcie, szacunek, zrozumienie i uczą się od rodziców.

Cechy wieku 2 - 3 lata

Do 3 lat dzieci nie wykazują poziomu wykształcenia. Na zachowanie składają się cechy temperamentu: kształtowanie osobowości. Preferencje i światopogląd okruchów zmieniają się kilka razy dziennie, co komplikuje zadanie rodziców. Psychologia dziecka w wieku 3 lat ma swoje własne cechy:

  1. Rozwój umysłowy u dzieci w tym wieku stanowi skok. Z dziećmi możesz robić różne rzeczy mające na celu rozwój umiejętności motorycznych: modelowanie, aplikacje, sznurowanie. Umiejętności motoryczne bezpośrednio wpływają na pamięć i myślenie. Okruchy budzą zainteresowanie nowymi rodzajami działań, a zadaniem rodziców jest zapewnienie mu dostępu do nowej wiedzy.
  2. Dziecko w wieku 3 lat zaczyna rozwijać wyobraźnię, uczy się grać samodzielnie. Staraj się nie zajmować cały czas ćwiczeniami, pozwól dziecku być sam na sam z zabawkami. Zdobądź dla niego kostki, kilka lalek, zabawki w postaci zwierząt i konstruktora. Po pewnym czasie zauważysz, że dziecko opanowuje niezwykłe struktury lub zaczyna odgrywać proste sceny z odgrywaniem ról (karmienie, kładzenie się spać). Nie powinieneś się bać, że w tym samym czasie będzie on mówił głośno, nie rozmawiając z nikim.
  3. Żywy umysł trzylatka zaczyna chwytać wszystko w locie, rozwija się jego pamięć. Możesz mu w tym pomóc za pomocą krótkich quatrainów. Jeśli dziecko dobrze pamięta poezję, zacznij uczyć się przydatnych informacji: imię i nazwisko dziecka, wiek, nazwiska otaczających przedmiotów, nazwiska krewnych i rodziców. Codziennie znajdź czas na czytanie bajek i wierszy.Do czytania wybierz złożoną poezję, nie musisz jej zapamiętywać, na przykład opowieści Puszkina, wersety Marshaka i Czukowskiego.
  4. Czytanie pomoże rozwinąć kolejną ważną umiejętność - mowę. Jeśli rodzina używa dwóch języków, ten okres będzie najlepszy do nauki ich. Pamiętaj, że u starszych dzieci w wieku przedszkolnym zdolności językowe są zmniejszone.
  5. Trudności mogą wynikać ze stanu emocjonalnego dziecka. Napady złości 2-3 razy w tygodniu są uważane za normalne. Częste krzyki i płacz bez powodu wymagają szczególnej uwagi rodziców. Z ich pomocą dziecko empirycznie określa granice swojego wpływu.
  6. Kolejną ważną różnicą w zachowaniu trzylatka jest chęć zrobienia wszystkiego niezależnie. Nie ograniczaj się do tego, w przeciwnym razie inicjatywa szybko zniknie. Znajdź aktywność, którą dziecko może zrobić.
  7. Zaczyna się naturalny proces dorastania, który często jest trudny do zaakceptowania przez rodziców. Kobiety próbują opóźnić ten moment, przyzwyczajają się do zależności dzieci i nie chcą zaakceptować swojej niezależności. Komunikacja z mamą staje się mniej bliska, co jest normą. Aby rozwinąć towarzyskość, regularnie zabieraj dziecko do zespołu dzieci. On musi komunikować się z innymi ludźmi. Trzeci rok życia to najlepszy okres na naukę najprostszych zasad etykiety (podziękowania, pozdrowienia, przeprosiny, milczenie).

W trzecim roku życia najwyższy priorytet należy nadać zachowaniu dziecka w społeczeństwie.

Spróbuj przekazać dziecku informacje w formie gry. Surowe zakazy negatywnie wpływają na proces edukacyjny i mogą powodować niewłaściwe zachowanie, napady złości. Przestrzegaj codziennej rutyny. Powstrzymaj się od wyjaśniania relacji z małżonkiem w obecności dzieci. Reagują negatywnie na takie przejawy emocji ze strony rodziców.

Różnica między chłopcami i dziewczętami

Po dwóch latach dzieci zaczynają być świadome swojej płci. Podkreśl różnice za pomocą odpowiedniej odzieży. Najszybsza świadomość seksualna występuje w zespole dzieci. Jest to zauważalne w podziale przedszkolaków na grupy do komunikacji.

Wychowywanie chłopców polega na tym, że muszą oni od najmłodszych lat wyjaśniać niedopuszczalność walk z dziewczynami, rolę opiekuna i przyszłej głowy rodziny. Najłatwiej to wyjaśnić, jeśli ojciec jest przykładem dla syna.

Jest za wcześnie, aby dziewczęta zaszczepiły specjalne umiejętności. Pobudzaj ich pasję do ubierania się i ubierania. Dziewczyny często naśladują matki i starają się pomóc w utrzymaniu porządku lub gotowaniu. Zdobądź im tematyczne zestawy zabawek, które imitują urządzenia kuchenne i AGD. Pozwoli to dziecku w dowolnym momencie przymierzyć rolę kochanki domu.

Cechy organizacji zajęć

W wieku 2-3 lat konieczne jest zajmowanie się dzieckiem na wiele sposobów. W tej chwili edukacja powinna być:

Musisz zaszczepić w okruchach najprostsze umiejętności samoobsługowe i udzielać lekcji grzecznościowych. Trzy lata to najlepszy czas na to.

Głównym błędem rodziców jest planowanie długich godzin zajęć i próba nauczenia się dla nich wielu nowych rzeczy. Trzylatek potrzebuje zaledwie 10-15 minut, aby zdobyć nową wiedzę, po czym konieczna jest zmiana rodzaju aktywności.

Jeśli dziecko nie jest do tego przygotowane, zastąp lekcję czytaniem, słuchaniem muzyki i oglądaniem filmów edukacyjnych. Działania powinny być spokojne, aby zmiana dnia nie była odczuwalna.

Psychologowie zalecają korzystanie z sensorycznych gier dydaktycznych. Przynoszą dobre wyniki, rozwijając dziecko w kilku kierunkach jednocześnie: poprawiają zdolności motoryczne, poprawiają wyobraźnię i uczą się budować logiczne łańcuchy. Przykładem takiej gry jest mozaika. Najpierw ułóż wzory razem, a następnie niech okruchy samodzielnie skomponują obraz.

Cechy różnych temperamentów

Często pojawiają się problemy i nieposłuszeństwo z powodu niewłaściwego podejścia do wychowywania dziecka. Jeśli nie weźmiesz pod uwagę indywidualnych cech swojego dziecka, bardzo często napotkasz nieporozumienia i napady złości. Wszyscy ludzie są podzieleni na 4 grupy zgodnie z rodzajem temperamentu, dla każdego dziecka kładzie się je od urodzenia. Jednak nie ma idealnych przedstawicieli tej czy innej grupy. Podział występuje na podstawie przewagi cech charakterystycznych dla jednego z temperamentów.

  1. Krwawe osoby nazywane są często bezproblemowymi dziećmi. Przedstawiciele tej grupy charakteryzują się brakiem głośnych napadów złości z upadkiem na podłogę, mobilnością, wysoką samooceną, brakiem problemów ze snem i silnym układem nerwowym. Ale są to sprytne dzieci: rodzice często wierzą na to i podążają za nimi. Nie można ich zmuszać do robienia tego, czego nie chcą. Głównym problemem optymistycznych ludzi jest kłamstwo, które należy powstrzymać, a słowa dziecka sprawdzić. Ponadto nie należy ich często chwalić.
  2. Najtrudniejsze w edukacji są melancholia. Charakteryzują się: wrażliwością, trudnościami przy zmianie środowiska, zmęczeniem, wysoką wrażliwością. W żadnym wypadku nie należy na nich krzyczeć, ponieważ jest to równoznaczne z przemocą fizyczną. Tego typu przedstawicieli nie można zawstydzić, zwłaszcza aby omówić swoje niepowodzenia z innymi dziećmi.
  3. Flegmatycy są najbardziej zrównoważeni. Są senne, powolne i rzadko okazują emocje. Muszą pokazać wszystko swoim przykładem, brać udział we wspólnych działaniach i próbować angażować się w aktywne gry.
  4. Choleric wyróżnia się niespokojnym snem, krótkim temperamentem, aktywnością, mobilnością. Robią dużo hałasu. Niebezpieczeństwo polega na tym, że ludzie tego typu często prowadzą społeczny styl życia, są agresywni wobec swoich rówieśników i są tyranami rodzinnymi. Nie możesz ich ukarać fizycznie lub nie zauważyć. Promuj swoje zasady życia.

Głównym zadaniem rodziców jest uformowanie w dziecku postaci, która złagodzi wady temperamentu. Indywidualne podejście pozwoli ci to zrobić tak efektywnie i delikatnie, jak to możliwe. Staraj się unikać bezpośrednich i nieuzasadnionych zakazów.

Zakazy: świadomy i nie

Dzięki bezpośredniemu zakazowi każde trzyletnie dziecko będzie protestować, ale nie możesz całkowicie pozbyć się tego edukacyjnego momentu. Zakazując ustanawiasz „granicę”, której nie możesz przekroczyć. Możesz zastosować ograniczenia, aby poprawić zachowanie okruchów w społeczeństwie i je chronić.

Rodzice często stosują zakazy poza nawykiem. W dzieciństwie często byli ograniczani przez siebie i świadomie tworzą ramy dla swojego dziecka. Filtruj informacje i zabraniaj tylko tego, co jest naprawdę konieczne.

Każde ograniczenie zawarte w procesie edukacyjnym musi zostać wyjaśnione. Musi mieć wyraźny powód, który należy powiedzieć. Opowiedz nam o konsekwencjach złamania zakazu. Nie powinny to być groźby odwetu, ale konstruktywne i logiczne wnioski. Na przykład w sytuacji, gdy odmawiasz zakupu lodów dla dziecka: przyczyną jest słaba odporność, wyjaśnieniem są częste choroby, a konsekwencjami naruszenia jest długotrwałe leczenie.

Istnieje grupa irracjonalnych zakazów, które należy wykluczyć z procesu edukacyjnego. Nieświadome ograniczenia mają powody:

  1. Zasada „ty - dla mnie, ja - dla ciebie”. Dziecko źle się zachowywało na spacerze, ponieważ rodzice pozbawili go słodyczy lub nie kupili wcześniej obiecanej zabawki.
  2. Zazdrość Piękne ubrania, pyszne jedzenie i dobre zabawki - wiele dzieci z lat 90. zostało pozbawionych tych korzyści. Teraz absolutnie bez powodu nakładają ograniczenia na dzieci, które nie pełnią funkcji ochronnej i edukacyjnej.
  3. Zwiększony niepokój i nadmierna opieka. Najczęściej ten powód popycha matki do nieświadomych zakazów. Kobiety starają się chronić pierworodnych przed wszystkimi i przedszkola ze słabym zdrowiem. Z tego powodu wiele dzieci nie komunikuje się z rówieśnikami, nie ma psa, roweru, deskorolki itp. W domu.

Nie zabraniaj dziecku angażowania się w jego hobby, nawet jeśli są to gry komputerowe. Świadomość takiego ograniczenia nie przychodzi, dziecko będzie odczuwać tylko irytację. Nie stawiaj zbyt ciasnych ram, zachowanie należy dostosować delikatnie. Ton jest ważny: nie powinien być osądzający.

Dorastanie nie jest możliwe bez świadomości granic. Podczas trwającego trzy lata kryzysu każdy przedszkolak sprawdza rodziców pod kątem zgodności z ograniczeniami. Mama zakazała jedzenia lodów rano, a tata kupił pożądany popsicle na spacer. Dziecko rozumie, że tata jest łatwiejszy w manipulowaniu, on jest odpowiedzialny. W przyszłości często poprosi tatę o potwierdzenie słów matki. Podobny przykład można podać w przypadku wszystkich krewnych zaangażowanych w wychowanie. Zakazy babci są często anulowane. Z niekonsekwencją w wychowaniu często pojawiają się napady złości u dzieci, których nie można się poddać.

Alena jest stałym ekspertem w portalu PupsFull. Pisze artykuły o psychologii, rodzicielstwie i nauce oraz grach dla dziecka.

Cechy rozwoju dzieci w ciągu 2-3 lat

  1. Po 2 latach większość dzieci zauważalnie poprawia mowę, rośnie słownictwo, zaczynają budować proste zdania 2-3 słów.
  2. W tym wieku dzieci prawie całkowicie opanowują umiejętności samoobsługi: same chodzą do nocnika, myją ręce, ostrożnie jedzą łyżką, piją z kubka i mogą się ubierać i rozbierać.
  3. Karmienie piersią całkowicie odchodzi, dziecko je jedzenie dla dorosłych, a jeszcze wyraźniej pokazuje swoje preferencje kulinarne.
  4. Większość dzieci w ciągu 2-3 lat zaczyna chodzić do przedszkola. Za najkorzystniejszy okres rozpoczęcia wizyty uważa się, gdy dziecko osiąga wiek 3 lat, kiedy komunikacja z matką stopniowo zaczyna słabnąć, pojawia się chęć komunikowania się z rówieśnikami. Adaptacja do przedszkola w tym przypadku jest mniej bolesna.
  5. Dziecko aktywnie odkrywa granice tego, co jest dozwolone, uczy się zasad postępowania i sprawdza rodziców pod kątem siły. Na pewno zauważyłeś, że Twoje dziecko nauczyło się już „oszukiwać”, obserwuje reakcję dorosłych na ich działania, może zachowywać się zupełnie inaczej z mamą, tatą, babcią i innymi krewnymi.
  6. Dziecko nadal manipuluje obiektami jeszcze aktywniej, jego działania stają się dokładniejsze, poprawia się koordynacja ruchów.
  7. W wieku dwóch lat dziecko zna działania ludzi, zwierząt, cel przedmiotów, na przykład, że „ptak lata”, „maszyna jedzie”, „myje ręce mydłem” itp.
  8. Małe dzieci w tym wieku są bardzo podekscytowane. Ale uspokojenie ich jest czasami bardzo trudne.
  9. Naśladowanie dorosłych staje się głównym sposobem uczenia się różnych umiejętności.
  10. Dziecko pragnie niezależności nasila się, ponieważ wie już tyle rzeczy! Coraz częściej słyszysz od niego zdanie: „Ja sam!”, Kiedy jeszcze raz chcesz mu w czymś pomóc. Dlatego wychowanie dziecka w wieku 2-3 lat jest ważne, aby umożliwić mu wybór, zachęcając do inicjatywy i aktywności fizycznej.
  11. Wiele dzieci w wieku 2-3 lat wykazuje tendencję do tego lub innego rodzaju aktywności: rysowanie, modelowanie z plasteliny, wybieranie projektanta, odgrywanie ról itp. Oczywiście nie można tego nazwać trwałymi zainteresowaniami, ale pewne cechy osobowości dziecka mogą już zamanifestować się podczas tych zajęć.
  12. Wyobraźnia aktywnie się rozwija, dziecko fantazjuje. Jest to zwykle zauważalne w jego mowie, grze, rysunkach.
  13. Zakres emocji znacznie się rozszerza. Dziecko może okazywać radość, rozkosz, niespodziankę, uczucie, zawstydzenie, litość, rozczarowanie, złość, strach, współczucie itp.
  14. Po 2 latach pojawia się zainteresowanie rówieśnikami, dziecko chce się komunikować, bawić, zaprzyjaźniać z innymi dziećmi. Jednocześnie interakcja z dorosłymi pozostaje dla niego znacząca.

Psychologia chłopców i dziewcząt w ciągu 2-3 lat: czy są jakieś różnice?

W tym wieku dzieci mogą rozróżniać chłopców i dziewczęta według zewnętrznych znaków: ubrania i zachowania.

  • Różnice pojawiają się na poziomie trendów. Na przykład nie można powiedzieć, że rozwój mowy u wszystkich dziewcząt przebiega szybciej niż u chłopców. Ale wciąż częściej dziewczęta opanowują mowę przed chłopcami.
  • Chłopcy szybciej rozwijają zdolności wzrokowo-przestrzenne.
  • W większości przypadków chłopcy przyzwyczajają się do nocnika.
  • U chłopców duże zdolności motoryczne rozwijają się szybciej, u dziewcząt - w porządku.

Jak pokonać kryzys?

  1. Po pierwsze, należy przyjąć za pewnik, że dziecko ma kryzys i uzbroić się w wiedzę na temat psychologii i rozwoju dziecka w tym okresie.
  2. Poznaj zasadę: ćwicz maksymalną cierpliwość. Wychowując dziecko po 2 latach, będzie potrzebował jeszcze więcej.
  3. Weź opór i porażki okruchów jako trening, aby wyrazić swoją opinię. Zdarzyło się, że dziecko najpierw na rodzicach musi „wypracować” różne techniki i zachowania, a dopiero potem przenieść je na społeczeństwo. Jeśli nie otrzyma takiej możliwości, w przyszłości może mieć problemy z przystosowaniem się do społeczeństwa.
  4. Nie próbuj „łamać” i zdecydowanie tłumić protestu dziecka i wyrażania gniewu. To tylko zwiększy odległość między tobą i podważy jego zaufanie do ciebie. Staraj się „delikatnie prowadzić” i spokojnie utrzymywać swoją pozycję.
  5. Zamiast „nie” częściej mówią, jak postępować i zachowywać się.
  6. Nie krzycz ani nie stosuj kar fizycznych. Jeśli dziecko zachowuje się agresywnie, powiedz mu za pomocą wyrazu twarzy i intonacji, że jesteś nieprzyjemny i robi coś złego.
  7. Pozwól mu działać niezależnie, tam gdzie to możliwe. Bądź blisko, prowadź, wspieraj.

Wskazówki dotyczące wychowywania dzieci w ciągu 2-3 lat

Zadania wychowywania i edukacji dzieci:

  • Pozytywnie przezwyciężyć kryzys wiekowy,
  • obserwować środek między zakazami a nadmierną swobodą działania,
  • rozwijać kreatywność
  • promować rozwój mowy,
  • pomagają aktywnie uczyć się norm i zasad zachowania w społeczeństwie,
  • rozwijaj sferę emocjonalną, pozwalaj otwarcie wyrażać swoje uczucia,
  • wpajać reagowanie na ludzi, życzliwość,
  • zachęcać do inicjatywy i chęci bycia niezależnym.

Jak wychować dziecko po 2 latach

  1. Głównym przykładem dziecka jest ty. Obserwuje twoje zachowanie, kopiuje je, odzwierciedla twój stan emocjonalny, a czasem jest w takim samym nastroju jak ty. Dlatego musisz najpierw kształcić siebie, a dopiero potem - dziecko.
  2. Chwal dziecko za jego umiejętności i właściwe zachowanie.
  3. Potraktuj poważnie wszystkie problemy i obawy dziecka, nawet jeśli wydaje ci się, że są „cóż, naprawdę niczym”. Dla twoich okruchów wszystko, co mu przeszkadza, jest ważne. Pozwól mu mówić, słuchać uważnie, być blisko i wspierać.
  4. Graj aktywnie z dzieckiem, nadaj charakterystykę różnym postaciom. Dzięki tej grze dziecko lepiej uczy się, jak się zachować.
  5. Korzystaj z bajek (w tym wymyślaj siebie), aby skuteczniej wpływać na swoje dziecko: kształtować prawidłowe postawy, normy zachowania, pomagać radzić sobie ze strachem.
  6. Zainteresuj się preferencjami dziecka: „Jaki jest twój ulubiony kolor?”, „W co lubisz się bawić?”, „Jakie zwierzęta lubisz?”
  7. Pozwól dziecku wyrazić swoje uczucia, wezwij je, aby pomogło mu nauczyć się je rozumieć. Na przykład: „Czy jesteś zły” lub „Dziewczyna płacze, współczujesz jej, prawda?”
  8. Oglądając kreskówki lub czytając książki, komentuj zachowanie bohaterów, dyskutuj ze swoim dzieckiem, które z nich wypadło dobrze, a które źle. Zapytaj okruchy, jak się czują, które z nich lubi.
  9. Promuj znajomość swojego dziecka z innymi dziećmi: regularnie odwiedzaj place zabaw, odwiedzając. Porozmawiaj ze swoim dzieckiem o przyjaźni i pomaganiu innym. Zwykle wizyta w specjalnym ośrodku dla dzieci, w którym dziecko jest jednocześnie z matką i wchodzi w interakcje z rówieśnikami, ma dobry wpływ na rozwój.
  10. Aktywnie angażuj swoje dziecko we wspólne sprawy, dawaj proste zadania, zachęcaj do chęci pomocy.
  11. Bądź elastyczny, a w przypadku nieposłuszeństwa i protestu staraj się znaleźć prawdziwe powody tego zachowania, aby je delikatnie skorygować.
  12. Zawsze przy pomocy uczuć i słów pozwól dziecku zrozumieć, że go kochasz, bez względu na to, jak się zachowuje.

Niezależnie od tego, jak trudne i odpowiedzialne może być wychowanie dziecka w ciągu 2-3 lat, proces ten jest jednocześnie interesujący i przyczynia się do rozwoju samych rodziców. Miłość do twojego dziecka i umiejętność wyboru właściwego zachowania względem niego stworzy podstawę do przemiany buntownika w asystenta i niezależną osobę z inicjatywy.

Zacznijmy od najgorszych - napadów złości

Kiedy czytasz psychologię dziecięcą, uczucie, że kryzysy poniżej 18 roku życia się nie zakończą, a może nawet do 100 ... Tylko udało nam się przetrwać kryzys trwający 1 rok, od razu zaczął się nowy.

Po prostu poradziliśmy sobie z napadami złości. Jeśli dziecko wpadło w furię, położyliśmy go na łóżku, krzyczał przez około 5 minut, a potem uspokoił się. Kiedy się uspokoił, wstał z łóżka i przyszedł mnie przytulić. I przez cały czas, gdy płakał, nikt go nie utrzymywał, leżał, aż się uspokoił. Za 3,5 roku napady złości ustały. Kolejny rodzaj napadu złości, gdy dziecko krzyczy i denerwuje się i chce jakoś skierować ten gniew na ciebie, albo uderzyć, albo ugryźć. Było to u nas rzadkie, ale kiedy to się stało, wziąłem go w ramiona i przytuliłem mocno, uspokoił się w ciągu 1-2 minut.

W tym wieku, a raczej w wieku poniżej 5 lat, dzieci nie wiedzą, jak kontrolować swoje emocje, uczą się to robić.

Najważniejsze, aby nie stracić panowania nad sobą, lepiej zabrać dziecko do innego pokoju i poczekać, aż płacze, niż dać mu księdza. Ponieważ ta metoda po pierwsze nie pomaga. Po drugie, kara fizyczna obowiązuje do pewnego wieku. Po trzecie, stracisz zaufanie do dziecka, podważysz swój autorytet. W końcu, gdy było źle, trudno, nie pomogłeś, ale skorzystałeś z jego bezbronności, użył siły, nie pokazał przykładu zachowania, ale wybrał prosty sposób rozwiązania problemu, dogodny dla ciebie. Dziecko tego nie zapomni, a jeśli zapomni, to wydarzenie stanie się częścią jego życia, pozostanie w podświadomości, zapisane jako program zachowania w takich sytuacjach.

Dlaczego kara fizyczna jest złą metodą

Gdy tylko dziecko stanie się silne fizycznie i może dać zmianę, albo to zrobi, albo po prostu odejdzie. Tak więc w okresie dojrzewania nie będziesz miał instrumentu wpływu. A jeśli zrobi coś złego, aw tym wieku - nie tylko brudzi się w kałuży, nie możesz go ocalić od złej sytuacji lub wpływu w jakikolwiek sposób, ponieważ nie masz autorytetu, nie jesteś w stanie rozwiązać problemów. Tak, trudniej będzie ci rozwiązać problemy w inny sposób, niż krzyczeć i walczyć, ponieważ jesteś przyzwyczajony do tej prostej metody. A po 40 latach, kiedy będziesz już bardziej zależny od dzieci, kiedy będziesz potrzebować litości, być może wsparcia, dziecko nie będzie litować się nad tobą, zrozumienie, nawet doświadczy podrażnienia z powodu jakiegokolwiek problemu, przypomnienia o tobie.

Jeśli dziecko uwielbia słuchać bajek, to opowieści terapeutyczne są bardzo pomocne w tym wieku, przy pomocy których w nocy, przed snem, gdy dziecko jest spokojne, możesz omówić wszystkie konflikty, które miały miejsce w ciągu dnia i pokazać dziecku, jak on, na przykładzie bohatera bajki, może wyjść z sytuacji, jak rozwiązywać konflikty, jak unikać napadów złości.

Niektóre funkcje rozwoju

Interesujące jest obserwowanie na placach zabaw różnych stylów wychowania i interakcji między mamą a dzieckiem. Jedna matka jest zbyt surowa, a druga zupełnie nie zauważa nielegalnych działań potomstwa. Dlaczego tak się dzieje? Dziecko, oczywiście, jest czystym arkuszem, na którym możesz narysować to, czego potrzebujesz, ale po porodzie sam radykalnie zmieniłem zdanie.

Wiele zależy od temperamentu dziecka, jego matki. Trudno jest utrzymać nadpobudliwe dziecko na miejscu, rodzice są wyczerpani, narzekają na aktywność i niepokój. Ale mogę cię trochę zadowolić. Psychiatra sprawia, że ​​diagnoza nadpobudliwości dość rzadko, a nadmierna ruchliwość, niecierpliwość przechodzą same w sobie, w wieku dojrzewania. Ważne jest, aby przyzwyczaić wierność do reżimu, aby dziecko uczyło się planować swój czas. Niektóre cechy rozwoju dzieci w wieku 2-3 lat:

  1. Dzieciak uczy się świata poprzez naśladowanie. Dorosły jest standardem. Nie pytaj, skąd się to nagle wzięło (gest lub działanie). Wszystko od was, drodzy rodzice.
  2. Wiodącą czynnością są przedmioty (okruchy dotrą do rówieśników bliżej znaku 3-letniego). Pomóż dziecku odkryć nowe rzeczy, pokaż, co możesz zrobić z przedmiotami.
  3. Aktywny rozwój funkcji mowy. Jeśli do 18 miesięcy mowa jest formowana dość wolno, po 2 latach dziecko może świadomie wykonywać złożone czynności na polecenie osoby dorosłej. Słownictwo pasywne szybko się rozwija. Dziecko wykazuje zainteresowanie rozmową dorosłych, słucha, stara się zrozumieć, o co chodzi.
  4. W tym wieku dziecko stopniowo uczy się opanowywać normy zachowania akceptowane w społeczeństwie.
  5. Działania dziecka są mimowolne, spontaniczne, nie planuje wcześniej zabierać nikomu zabawki, ta decyzja przychodzi mu nagle. Dzieci nie są jeszcze w stanie zaplanować swoich działań.
  6. Dziecko zaczyna aktywnie używać wyrazu twarzy w komunikacji z rówieśnikami i dorosłymi.
  7. On zna swoje ciało. Bada jego właściwości w różnych pozycjach.

Dziecko jest łatwo oskarżane o uczucia innych dzieci, jeśli ktoś w pobliżu będzie płakał, a dziecko będzie mogło głośno krzyczeć. Ale żeby się wczuć, postawić na miejscu innego, wciąż nie wie jak.

Mowa i rozwój fizyczny

Jeśli dziecko nie mówi, ale rozumie mowę, jest w stanie spełnić polecenia i prośby dorosłego, aktywnie naśladuje, patrzy bezpośrednio w oczy - nie ma się czego bać. On przemówi trochę później, nie zamkniesz ust, uwierz mi (miałem taką cichą osobę). Czytaj więcej opowieści, wiersze, sztuczki ludowe. Rozwijaj umiejętności motoryczne.

Pamiętaj, że dla szybszego formowania mowy ważny jest ogólny rozwój okruchów. Oprócz gier na palcach ucz dzieci wspinania się po schodach, jeżdżenia na małym trójkołowym rowerze. Jeśli nie możesz pedałować, polecam artykuł CO ZROBIĆ, JEŚLI DZIECI NIE SZYBKO SZYBKIE PEDAŁY

Rozwój sensoryczny

Jest to znajomość form i właściwości przedmiotów. Kupując sortownik, zwróć uwagę, że nie powinno być w nim więcej niż 4 różne formy (wystarczy, aby zacząć). Najpierw nadajesz dziecku kształt (okrąg, kwadrat), przedstawiasz go, a następnie rysujesz palcem granice postaci, opuszczasz ją w odpowiedni otwór. Pozwól dziecku polać wodą, wylewaj przedmioty z jednej formy do drugiej. Wystarczy przygotować witrynę z wyprzedzeniem, aby ułatwić jej czyszczenie. Wyciąć. Przyklej, narysuj proste geometryczne kształty. Roladki i kulki z plasteliny. Właśnie to musisz zrobić w młodym wieku przedszkolnym.

Edukacja patriotyczna

Trudno sobie wyobrazić, jak 2-letnie dziecko może mówić o Rosji. Ale od dzieciństwa stworzono podstawy moralności. Rozwijaj dla siebie szlachetne uczucia, odwołuj się do początków narodowej kultury moralnej w życiu codziennym. Dzieci szybko zapamiętują i chłoną wszystko jak gąbka. Najprostsze wychowanie patriotyczne to bajki, stare bajki Soyuzmultfilm wypełnione jasnymi, silnymi wizerunkami prawdziwych bohaterów, silnych kobiet („niebieskie oczy”, „dzikie łabędzie”).

Rozwój muzyczny

Dzieci uwielbiają tańczyć przy muzyce. Zaplanuj codziennie rano ćwiczenia, a wieczorem małą dyskotekę. Wybierz muzykę ostrożnie, powinna mieć czysty rytm i powściągliwe tempo. Naucz dziecko kucania, postaw stopę na skarpecie lub pięcie, kręć się wokół siebie, baw się dobrze skacząc. Rozwijaj słuch i koordynację.

Co zrobić rodzicom, porady od psychologów

Najważniejsze jest zachować spokój. Pamiętaj:

  • nie praktykujcie kary fizycznej
  • ukarać, a nie po pewnym czasie dziecko po prostu nie połączy tych dwóch wydarzeń,
  • uczyć niezależności
  • zachęcić dziecko. W tym wieku dziecko może już czuć się dumne, gdy jest chwalone,
  • nie zaprzeczajcie w sprawach edukacji,
  • dostosuj tryb
  • spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu
  • oferując coś, daj prawo wyobrażonego wyboru (czy to będzie? - czy tamto?),
  • nie chodźcie na napady złości (łzy za łzy).

Prawo wyboru bardzo nam pomogło. Na przykład dziecko nie chce iść na spacer. W ogóle nie zadajesz tego pytania, jeśli musisz iść. I zapytaj na przykład: „jaki kapelusz będziesz nosił”. Kiedy dziecko ma prawo wyboru, natychmiast się uspokoi, ponieważ słuchają go. Ale w żadnym wypadku nie pytaj, czy chce iść na spacer, jeśli musisz iść do sklepu, ponieważ jeśli odpowie „nie”, a ty i tak pójdziesz, będzie to dla niego krzywda, nie rozpoznasz jego opinii.

Czy podoba ci się ten artykuł? Próbowałem wypełnić artykuł jasnymi, radosnymi zdjęciami, abyście pamiętali, że napady złości nie są wieczne. I jest wiele radosnych i przyjemnych chwil, a im więcej ich, tym jesteś spokojniejszy i bardziej wesoły. Ten wiek musi po prostu czekać i być godnym, aby dziecko miało przykład, jak zachowywać się w sytuacjach kryzysowych i kontrolować swoje emocje.

Udostępnij artykuł na temat sieci społecznościowych, wspólnie omawiaj sporne kwestie. W końcu, jak wiecie, prawda rodzi się w sporze. Miłego dnia, a ja poszedłem pobawić się z moim synem!

Ta straszna permisywność

Jak zmęczony jestem odpowiadaniem na oburzone komentarze do moich postów, które grożą moim dzieciom straszną przyszłością z powodu naszej „pobłażliwości”! Mam tego dość, ponieważ prawie każdy post w sieciach społecznościowych o moim stosunku do ropy rozlewał się w ciągu roku lub o nieszkodliwych psikusach, jest ktoś „częściowy”. I za każdym razem musisz napisać to samo. Czasami chcesz po prostu zignorować komentarz. Ale rozumiem, że ważne jest, aby powtórzyć. Powtórz wiele razy. Tak więc jedna z matek zniszczyła stare stereotypy.

Dobra wiadomość: pobłażliwość nie zagraża Twojemu dziecku. Po prostu nie da się tego zorganizować. Niemożliwe Jeśli jesteś normalną matką, nie pozwolisz dziecku bawić się ogniem, wychodzić z okna, biegać wzdłuż jezdni itp. W każdym razie zachowanie Twojego dziecka będzie miało pewne granice. I zacznie je opanowywać od urodzenia.

Od urodzenia dziecko staje przed faktem, że życie nie zawsze jest takie, jak byśmy tego chcieli. Nawet jeśli ćwiczysz naturalne rodzicielstwo, dawaj piersi przy pierwszym zerknięciu i noś dziecko w chuście przez całą dobę. Od pierwszych miesięcy dziecko jest już czymś niemożliwym.

Na przykład dzieci nie powinny przewracać się na krawędzi kanapy. Jeśli tak się przewróci, upadnie. Jednak żadna normalna matka nie będzie próbowała przekazać tego trzymiesięcznemu dziecku.

Wyobraź sobie, że matka macha groźnie palcem przed takim dzieckiem i mówi: „Nieważne !!”. A kiedy dziecko upadło, powiedział: „Dlaczego nie słuchasz? Jaki jesteś niegrzeczny! Teraz będziesz wiedzieć! Widzę, że wszystko rozumiesz! Twoje oczy są już inteligentne i możesz doskonale wymówić „agu”! Wszystko rozumiesz, ale nie słuchaj! Kto z ciebie wyrośnie?! ”

Z grubsza to samo dzieje się, nawet gdy dziecko kończy rok. Pisałem o tym w artykule „Dziecko w 1 roku nie jest posłuszne”. Ta sytuacja utrzymuje się za 2 lata. I nawet dłużej. Chociaż za 2-3 lata dziecko już reaguje na wiele zakazów. I wygląda na to, że jest już taki mądry. Reaguje na wiele twoich słów i zakazów, ale. Wcale nie

Co jest nie tak z zakazami?

Do 5-7 lat mózg dziecka nie jest jeszcze wystarczająco dojrzały, aby odpowiednio postrzegać zakazy. Nie oznacza to, że do 5 lat w ogóle nie wypowiesz słowa „nie”. Niestety nie jest to możliwe. Ale musisz wymawiać to słowo tak rzadko, jak to możliwe.

Nasza najstarsza córka ma teraz prawie 4 lata. I ona już wie „nie”. A nawet - och, cud! - w większości przypadków dobrze słucha. Ale nawet teraz, w wieku 4 lat, wszelkie zakazy są dla niej trudne. A jeśli zacznę często mówić „nie możesz”, zaczną się kaprysy, napady złości i wszystkie oznaki nadmiernego podniecenia. To za 4 lata! Co możemy powiedzieć o dziecku w wieku dwóch lat?

W rzeczywistości za 1-3 lat zakazy nie są tak straszne - dziecko łatwo je ignoruje. W tym wieku właściwą strategią jest: „Nie możesz skarcić ani karać dziecka za to, że nie jest posłuszne”.

Do 5 lat dzieci nie powinny być w ogóle karane. W tym wieku dziecko nigdy nie zrozumie, że „bardzo go kochasz, ale jesteś zły na jego złe zachowanie”. Jedyne, co osiągniesz, to to, że dziecko poczuje się źle i niekochane.

Jak ustawić granice

Strategia rodzicielska jest bardzo prosta. Niezwykle prosty. Jeśli trzymiesięczne dziecko leży blisko krawędzi sofy - co robisz? Zgadza się, weź go i zabierz w bezpieczne miejsce. Ogólnie rzecz biorąc, staraj się nie kłaść dziecka na kanapie. Mniej więcej w tym samym czasie reagujemy na zachowanie dziecka w wieku 2-3 lat.

Oczywiście zabranie dwulatka z krawędzi jest znacznie trudniejsze. Ale istota pozostaje ta sama. I stopniowo, w miarę wzrostu, maleństwo uczy się dostrzegać te granice.

Jeśli dziecko złapie coś zabronionego i niebezpiecznego - wybieramy. Wspinaczka na coś zbyt wysokiego lub kruchego - usuń. Zachowuje się niewłaściwie - zabieramy go w inne miejsce.

Najlepiej, aby odwrócić uwagę malucha czymś bardziej interesującym. To najlepsze, co możesz zrobić. To nie działa? Przynajmniej lituj się. Tak, Godasik będzie krzyczeć, kopać i protestować pod każdym względem. Ale wciąż spokojnie i z miłością odbierasz go z niebezpiecznego miejsca.

Na co należy zwrócić uwagę?

  • Zakazów powinno być jak najmniej! Spróbuj usunąć wszystko, co zabronione i niebezpieczne, do miejsca, w którym dziecko nie osiągnie.
  • Kiedy dziecko zbliża się do zakazanego - możesz to delikatnie powiedzieć „nie bierz” lub coś w tym rodzaju. Potrząśnij głową Ale delikatnie, bez groźby i agresji.
  • Czy dzieciak w ogóle wszedł do zakazanej szafy? Zdejmij to stamtąd spokojnie. I pomóż mu przetrwać całe spektrum emocji. Pomóżcie ze współczuciem, miłością i cierpliwością.
  • Stopniowo dziecko przyzwyczai się do nich. Zwłaszcza jeśli ma już dwa lata. Stopniowo w głowie dziecka powstanie połączenie: jeśli wejdziesz, i tak je usunie. Dlatego nie ma sensu się tam wspinać. Ale to połączenie nie będzie zawierało domieszki strachu!
  • Jednak okresowo dzieci ponownie „sprawdzają granice”. A twoim zadaniem jest reagować spokojnie i z miłością.
  • Jeśli jednak dziecko coś zepsuło, pobrudziło, zepsuło. To nie jego wina. Nie śledziłeś tego. To twoja odpowiedzialność, nie jego. Dlatego nie zbeształcie dziecka, ale samego siebie.
  • A jeśli nikt nie został ranny - nie bój się. I po prostu wytrzyj kałużę, umyj szafę lub zbierz odłamki z podłogi. Małe kłopoty nie są warte zmartwień.

Im starsze dziecko, tym większa szansa, że ​​odpowie na twoje ustne ostrzeżenie. W wieku 3 lat wiele dzieci jest gotowych słuchać rodziców. Żadnych krzyków i gróźb! Ale… Nie zawsze I to również należy zrozumieć. Kiedy dziecko w wieku 3-4 lat naprawdę czegoś chce, zignoruje twoje prośby. I znowu, twoim zadaniem nie jest besztanie ani domaganie się posłuszeństwa.

Jak komunikować się z dzieckiem w wieku 3-4 lat, jeśli nie chce iść do domu, umyć rąk lub zdjąć buty w domu, to osobna kwestia. Tutaj możesz już spróbować się zgodzić. Ale w wieku 2 lat nie ma to sensu.

Dlatego jeśli nasz najmłodszy syn zacznie wylewać wodę z wanny na podłogę, po prostu wyciągnę ją z wanny. Wyrzuca jedzenie z talerza? Biorę talerz. Rzuca piasek na plac zabaw dla dzieci? Wyjmuję to z piaskownicy. Wszystko to można zrobić spokojnie, bez groźby. Granice zostały spełnione, a matka pozostała kochająca.

Subskrybuj nowe artykuły na blogach i publikuj w sieciach społecznościowych. Życzę ci szczęścia. Do zobaczenia wkrótce!