Dziecko nie chce się uczyć

Pozdrawiam, Oksana Manoilo znów jest z tobą w gorącym temacie - co zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć. Być może nigdy tak często w rozpaczy rodzice nie zalewali wyszukiwarek internetowych pytaniami na temat „dlaczego dziecko nie chce się uczyć„Tak jak dziś. Im dalej, tym częściej i beznadziejnie.

W tym artykule zdradzę ci sekrety. Jak zachować zdrowie fizyczne i psychiczne. Jego i jego dziecka. Jak zachować spokój w rodzinie i w szkole.

Dziecko nie chce uczyć się w szkole ani na wojnie światów!

W tym artykule dowiesz się:

Większość z nas, rodziców, ma słodki iluzoryczny obraz, w którym ukochane, już dorosłe dziecko daje pierwszemu nauczycielowi bukiet kwiatów, a potem żarliwie wyciąga rękę na lekcje i starannie wyświetla listy domowe w pracy domowej. Ale wszystko to wkracza w rzeczywistość, w której ukochane dziecko dosłownie od pierwszych dni deklaruje: „Nie pójdę już tam i nic nie zrobię!”

Nie, cóż, nie dlatego, że nie spodziewaliśmy się, że nie zawsze będzie gładka. Ale „nie zawsze” i „całkowicie nieładne” są dość namacalnymi rzeczami pod względem różnicy.

A co robić Jak być Spokojnie wytrwamy aż do momentu, gdy przyjdzie zimne zrozumienie, że nie żartuje, nie jest leniwy, jest tam po prostu głupio zły.

Następnie biegniemy w początkowej lekkiej wewnętrznej panice, aby dowiedzieć się, czy wszystko jest normalne w adaptacji, w relacjach z nauczycielem, w relacjach z kolegami z klasy. Popadamy w większe odrętwienie, ponieważ w zdecydowanej większości przypadków w tych punktach wszystko jest do przyjęcia. Co wtedy

A potem obraz olejny: jasne jest, że nic nie jest jasne. Ale bardzo ukochana osoba nagle staje się stworzeniem, gotowym niemal bronić swojego prawa do nie robienia niczego „szkoły” prawie przez wojnę, a nawet nie iść tam.

Jedno z dzieci przechodzi w „obronę cienia”. I za każdym razem zaostrzanie przewlekłych ran lub prawie cotygodniowe wypadanie z notorycznym ARZ-ARVI, aby pozostać w domu - na wojnie wszystko jest dobre.

Ktoś walczy otwarcie, sabotuje, ignoruje, prowokuje, ogólnie wykazuje zaufanie do swojej prawości i broni swojego prawa ... Prawo do czego?

Wiemy, że nasze dzieci wcale nie są głupie, znamy ich mocne i słabe strony. Ale taki bezprecedensowy opór nie może prowadzić nas do myślenia, że ​​coś jest naprawdę nie tak. Porozmawiamy o tym, czym dokładnie nie jest interakcja z tym „nie tak”, czego się spodziewać itd.

Dlaczego dziecko nie chce się uczyć? - straszna prawda!

Bądźmy szczerzy wobec siebie. Kilku z nas bezwarunkowo kochało szkołę i lubiło się uczyć. W jakiś sposób przykuły mnie wspomnienia szkolnego dzieciństwa ludzi uważanych za wybitne umysły czasów radzieckiego socjalizmu. Są wśród nich fizycy i ważni eksperci w dziedzinie budowy elektrowni oraz inne nie mniej znaczące postacie już w czcigodnym wieku.

Niektórzy przypomnieli sobie, jak nauczyciel zamknął ich w swoim biurze, aby odrabiać lekcje. I oni, z pomocą przyjaciół, wyszli przez okno i pobiegli grać w piłkę nożną lub łykowe buty. Pomimo tego, że wiedzieli o nieuchronnej surowej karze później.

Inni wspominali z ciepłem i śmiechem, jak w ciemny poranek przekręcili żarówkę, wkładając mokre kawałki papieru do kaset oświetleniowych. Papiery stopniowo wysychały, kontakt został przerwany. Światła przestały płonąć, a lekcja, szczególnie w pochmurne zimowe dni, była niemożliwa do przeprowadzenia.

Dlatego oczywiste jest, że jeśli uważasz, że proces uczenia się w szkole może być uwielbiany, to okłamujesz samego siebie! I ostrożnie zapomniałem, jak to było z tobą. Nie podoba mi się to, ale co robić?

Co jeśli dziecko nie chce się uczyć? Obowiązek uzyskania świadectwa ukończenia szkoły średniej jest teraz przypisany każdemu obywatelowi państwa. A rodzic będzie miał administracyjne „a-ta-ta”, jeśli jego dziecko nie otrzyma certyfikatu. Ale z drugiej strony - nie przeciągnij przeciągania?

Jeden przeciwko wszystkim!

Teraz zajmiemy się momentem, w którym wcześniejsze przypadki konfrontacji z systemem szkolnym były izolowane. A teraz są ogromne. Odpowiedź jest prosta. Wychowujemy już zupełnie inne dzieci. Są całkowicie i bezwarunkowo nawet tacy jak my, ich rodzice. Co możemy powiedzieć o poprzednim pokoleniu, o naszych rodzicach.

Dla dziadków zjawisko to jest całkowicie niezgodne z pojęciem normalnej rzeczywistości. W ten sposób powstaje okropna sytuacja. Gdy wszyscy - rodzice, dziadkowie, szkoła są po jednej stronie barykady. A dziecko - jedno przeciwko wszystkim - drugie. Zdesperowany, ale nie załamany. Cześć.

Specyfika nowych dzieci polega na ich podwyższonym poczuciu własnej wartości, na wysokiej jakości poczuciu własnej wartości i na ich niechęci do oszukiwania. Ciekawe, że tylko „prowokatorzy” nie są tymi dziećmi, które boją się w szkole, może upokarzające, nie.

Wielu rodziców wyraża zaniepokojenie, mówiąc, że ta bezrozumność wywołuje taką reakcję na nawet niewielką presję. Gdzie tam! Przełamuj się i idź z prądem o wiele łatwiej niż się opierać! Zwłaszcza gdy jesteś mały, a system jest duży i, jak się wydaje, wszystko jest przeciwko tobie.

Prawie zawsze buntownicy są bystrymi, aktywnymi facetami. Erudycyjny, wszechstronny w komunikacji, być może nierozpoznani przywódcy na podwórku lub niezależni samotnicy. Specjaliści opisują je jako „inteligentne, ale nie chcą się uczyć”.

Dzieci te odcinają prawdę od swoich ramion, nie płaczą przed władzami, zadają niewłaściwe pytania. I wyciągają wnioski dotyczące rzeczywistości na podstawie faktów, które sami widzą i odczuwają, a nie na tym, że próbują je „narzucić”.

A co widzą nasze dzieci? Ale widzą i czują, pomimo najmłodszego wieku, całkowitą porażkę nowoczesnego (nigdy nawet nowoczesnego) systemu edukacji. Edukacja, w której nie ma miejsca na chęć studiowania tego, co lubisz teraz. W tym, który starszy, decyduje, co jest dla ciebie interesujące teraz.

Szkoła, w której z jakiegoś powodu musisz zapamiętać całkowicie nieciekawe informacje za pomocą kilogramów. Kiedy każde współczesne dziecko już od dzieci w wieku przedszkolnym wie, że każdego zainteresowanego można znaleźć jednym kliknięciem.

Dlaczego więc ?? Szkoła, w której są obdarzani niepotrzebną, a czasem złudzoną „wiedzą”. W którym z zastosowanych i co jest przydatne teraz, tutaj, w życiu codziennym, prawie nic nie ma. Szkoła, która po prostu nie jest interesująca!

Dlaczego dziewczęta uczą się w nowoczesnej szkole?

Osobną kwestię, którą chcę poruszyć na temat edukacji w szkole dla dziewcząt. Jeśli w systemie oceniania dla chłopców jest nawet jakiś plus. To powoduje zdrową męską rywalizację, chęć bycia lepszym. Cóż, a przynajmniej nie boli, to dziewczyny to zupełnie inna sprawa. System oceny zabija kobiety u dziewcząt! Co polega na tym, że musi to być bezwzględnie bezwzględna wartość bezwzględna.

Ocenianie powoduje chęć dostosowania się, bycia lepszym. Czuję się nieznośnie źle, gdy nie możesz być na szczycie. I staraj się ponownie, bojąc się, że znowu upadniesz.

Chłopcy - hartują lub nie dotykają, ale łamią dziewczęta, kształcą męski typ. A potem przez całe życie są zmuszani do szukania „oceny” z zewnątrz. Walcz z niepewnością, postrzegaj siebie jako „zrobił - dobrze, nie zrobił - źle” i tak dalej. Edukacja dziewcząt powinna być zasadniczo inna i nie powinna mieć wartości. Ale wcześniej nasz system edukacji, och, jak daleko.

Dlaczego chodzenie do szkoły jest niebezpieczne? - sekret naszej edukacji

Oprócz powyższych wniosków dotyczących niewypłacalności i niewłaściwości prawdziwego życia szkoły, świadomość dziecka jest „wzbogacana” o takie nieprzyjemne wnioski na ten temat, na przykład: aby zdobyć przychylność nauczyciela, trzeba znieść, udawać, że jest interesujący, w przeciwnym razie konflikt jest nieunikniony.

Że szkoła faktycznie zabrania wyznaczania własnych celów i osiągania ich poprzez narzucanie własnych. Że szkoła kradnie czas od naprawdę interesujących i tak dalej. Nadal jesteś tym zaskoczony dziecko nie chce się uczyć?

A jeśli wcześniej wzięliśmy to za pewnik, jako potrzebę „po prostu przetrwania”, ponieważ wszyscy tak żyją. Że współczesne dzieci są obdarzone tak zdrowym egoizmem, który zabrania im okłamywania przede wszystkim samych siebie.

Co powinni zrobić rodzice, jeśli dziecko nie chce uczęszczać do szkoły? Rodzic, jeśli chce zrozumieć tę sytuację i chociaż w jakiś sposób popłynie w „neutralne wody” w interakcji z własnym dzieckiem i tym pytaniem, musi przestać okłamywać siebie! Kłamać na temat faktu, że dziecko musi mieć nieuniknioną chęć pójścia do szkoły, aby się uczyć. Z tego powodu dzieci nie mogą tam iść, rozumieć i akceptować już jakoś.

Socjalizacja - tak, może. Niektórzy psycholodzy, dość lojalni wobec szkoły, nadal zgadzają się, że pierwsze dwa lub trzy lata szkolne nadają się tylko na adaptację i socjalizację. Poważne nauczanie dzieci w tym czasie nie ma większego sensu. Ale fakt, że szkoła jest po prostu niezbędna do socjalizacji, jest mitem.

Po prostu przyznaj, że lepiej jest na głos zrozumieć uczucia dziecka! A potem możesz usiąść i wspólnie zastanowić się, co robić dalej.

Co jeszcze należy zrobić, jeśli dziecko nie chce iść do szkoły? - mój główny sekret

Po pierwsze, potrzebujesz tych, którzy nie są świadomi, po prostu wiedzą jakie są alternatywy. Studia zewnętrzne, edukacja domowa lub rodzinna, waldorf. Wszystkie z nich sprawdziły się doskonale. Kompleksowe informacje na temat funkcji i niuansów danego alternatywnego systemu edukacji można łatwo znaleźć w Internecie. A także kontakt z „doświadczonymi”, którzy już „pływali-wiedzą”. Moje dzieci, na przykład, uczą się w domu z edukacją rodzinną.

Co jeśli dziecko nie chce się uczyć? Wielu z tych, którzy wydają się zgadzać na alternatywę, nie jest już zdezorientowanych faktem, że będą musieli poświęcić więcej czasu na naukę dziecka. (Chociaż ci, którzy mają wiedzę, twierdzą, że w rzeczywistości nie są już celem, kto postrzega, jak). Najgorsze jest to, że dziecko będzie miało mnóstwo wolnego czasu!

Tymczasem jest to normalne w szkole domowej. Niespodzianką dla tak przerażających rodziców może być fakt, że w rzeczywistości cennym momentem w rozwoju osobowości dziecka mogą być złożone gry komputerowe i znacznie dłuższe rozmowy telefoniczne. I wiele godzin słuchania muzyki, a nawet „niewłaściwych” przyjaciół.

Wyobraź sobie, że to doświadczenie. I dziecko ma do tego prawo. Co jeśli dziecko nie chce się uczyć? Cokolwiek to jest, przykład rodziców zawsze będzie fundamentalny! Patrząc na to, jak w rodzinie dziecko wyciągnie prawidłowe wnioski na temat wszystkiego, ale musi sam przeżyć i spróbować.

Mit „nic nie robić”

Drugi punkt, który jest zwykle nie do pokonania kontrargumentem, wypada przeciwko alternatywnej edukacji, brzmi niemal histerycznie: „Ale on nic nie zrobi!”

To kolejny mit, który osiadł w umysłach pokolenia, które przetrwało przemoc tradycyjnej edukacji i marzyło jako dziecko: „Och, raczej dorośnij i nie rób nic z tego nudnego badania!”

Tymczasem pragnienie wiedzy to potężna naturalna siła, ustanowiona na poziomie genetycznym. W dzieciństwie jest to szczególnie wyraźne. Co zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć? Paradoks polega na tym, że jeśli nie wywierasz presji na dziecko, wyjaśniasz perspektywy, motywujesz, dajesz wybór i pozwalasz ponosić odpowiedzialność, chętnie nauczy się nowych rzeczy.

Na początku być może okaże apatię i bezczynność. Gdyby do tego czasu wiele zostało spalonych w tradycyjnej szkolnej dyktaturze, ale tylko w celu zapewnienia pokoju nie było oszustwa. Co jest teraz naprawdę różne. Ale potem, po rozluźnieniu i usunięciu obrony, z pewnością zacznie się uczyć, uczyć. Po prostu nie może tego nie zrobić.

Co jeśli alternatywne uczenie się jest niedopuszczalne?

Jeśli z jakiegoś powodu alternatywna edukacja dla rodziny jest obecnie nie do przyjęcia, musisz opracować taktykę i koncepcje, bez tego w jakikolwiek sposób, ponieważ jesteś teraz w tym samym czasie.

Co jeśli dziecko nie chce się uczyć? Po pierwsze, wszyscy wiodący psychologowie dzisiaj mówią, że jeśli rygorystycznie wykonasz wszystkie nowoczesne zadania szkolne, możesz zarabiać na problemy psychiczne.

Ci, którzy poświęcają się energiom wysokiej częstotliwości w naszych czasach, szybko „wypalają się” i zaczynają chorować. Czasami całkiem nieszkodliwe choroby. Jest tak, ponieważ korzystne jest tylko to, co się robi z pożądaniem i motywacją.

Smutne i śmieszne jest to, że w dużych odnoszących sukcesy firmach pracownicy są wręcz przeciwnie, aby wyróżnić ważne, istotne w danym momencie, fundamentalne i pilne, „zdobywanie” wszystkiego innego od ogólnej masy spraw. Nazywa się to optymalizacją i kreatywnością. Szkoła uczy dokładnie odwrotnie.

Jeśli dziecko nie chce się uczyć, co robić? - wskazówki doświadczonych

Sukcesem nie są ci, którzy wiedzą wszystko, ale ci, którzy wiedzą, gdzie szukać i jak dopasować. Osoba stabilna psychicznie, wesoła i samouka. I to właśnie koncepcja sukcesu musi być jakościowo wyjaśniona dziecku. Konieczne jest wyjaśnienie dziecku korzyści płynących z sukcesu, aby był on motywacją.

Co jeśli dziecko nie chce się uczyć? Konieczne jest, aby wiedzieć, że aby odnieść sukces w klasie, trzeba współczuć pracy nauczyciela.

Ważnym momentem jest właśnie poczucie, że dana osoba może być również nieszczęśliwa, zakładniczka okoliczności, gdy raz wyrazi niezadowolenie. Ale w żadnym wypadku nie powinno to prowadzić do płodzenia lub nie naruszania własnych interesów.

Po prostu czasami, aby zachować dobry „obraz”, musisz ciężko pracować i wykonywać dobrą, obszerną pracę, aby uspokoić czujną kontrolę nauczycieli. Konieczne jest przeczytanie akapitu przynajmniej na przerwie i podniesienie ręki na czas. Być gorliwym w kontroli, w międzyczasie wykonywać (tak, nawet jeśli odpisujesz!) Zadanie domowe.

I realistycznie w ten sposób, przynajmniej w klasach średnich, możesz uczyć się bez nerwów w pięści dla siebie lub nauczycieli. To nie jest złudzenie edukacji, jest to równowaga, gdy nikt nie przekroczy granic. I to ogólnie jest dobra opcja, aby wszyscy uczestnicy epopei szkolnej mogli się uratować.

Pozostaw swoje lęki sobie!

Tym, którzy nie byli zadowoleni z poprzedniego akapitu, proponuję zadać sobie pytanie, ale czego się tak naprawdę boisz? Wyhodować niewiedzę? Aby ujawnić swoją nieprzejednaną trójkę? Czy boisz się, że będziesz mamrotał, próbując złagodzić pigułkę „niespójności” dziecka ze szkolnymi ideałami w rozmowie z innymi ludźmi?

Więc bądź szczery i nie zakrywaj swoich obaw w postaci karaluchów wewnątrzczaszkowych, mówiąc o znaczeniu edukacji szkolnej dla przyszłego sukcesu życiowego dziecka.

Nastolatek nie chce się uczyć - czy może być świetnie?

Bądź szczery ze swoim dzieckiem i sobą. Pamiętaj o trudnych przykładach rzeczywistości. Gdzie znakomici studenci i „kujony” pracują jako kelnerzy w McDonald's. A kochająca wolność niezależna „trojka” dzięki niekonwencjonalności tworzy nowe nisze biznesowe. I zarabiają dobre pieniądze, ciesząc się życiem.

Edukacja nie gwarantuje sukcesu, a prawda jest w tym. Szukaj kompromisów ze swoim dzieckiem. Może być w formie umowy. Na przykład, że wybiera kierunek, który jest dla niego interesujący i w którym on sam zaangażuje się w wysoką jakość. I do tego pomożesz mu „prześlizgnąć się” w innych.

Co jeszcze zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć? Dla nas wszystkich bardzo ważne jest, aby uczyć się od naszych dzieci tego bardzo zdrowego egoizmu.Zdobycie umiejętności przeniesienia na nich części odpowiedzialności za własne życie. Uwierz w swoje dziecko. Kochaj swoje dziecko. Co minutę pamiętaj, że szkoła nie jest życiem, ale tylko niewielką jego częścią.

Pamiętaj, że zaufanie, wsparcie i absolutna akceptacja, biorąc pod uwagę osobowość dziecka w rodzinie, staną się dla niego znacznie bardziej pomocne w życiu niż tony nabytej wiedzy.

Nie tylko sobie poradzą, ale nas przewyższą we wszystkim, nie wahaj się! W końcu nowy, miły, jasny świat, który rodzi się właśnie na naszych oczach, jest ich światem i wiedzą, jak najlepiej. A jeśli dziecko nie chce się uczyć, to tylko dlatego, że ta „wiedza” nie odpowiada jego nowemu światu. Co zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć? Pomóż mu!

Przyjaciele, jeśli podoba ci się ten artykuł, co zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć, udostępnij go w sieciach społecznościowych. To jest twoja największa wdzięczność. Wasze reposty informują mnie, że interesują was moje artykuły, moje myśli. Że są dla ciebie przydatne i inspiruje mnie pisanie i ujawnianie nowych tematów.

Ja, Manoilo Oksana, jestem praktykującym uzdrowicielem, trenerem, trenerem duchowym. Jesteś teraz na mojej stronie.

Zamów mi swoją diagnostykę zdjęć. Opowiem o tobie, o przyczynach twoich problemów i wskażę najlepsze wyjście z sytuacji.

Gdzie szukać powodu, jeśli dziecko kategorycznie odmawia nauki

W obliczu takiego problemu rodzice i nauczyciele nie zawsze mogą dowiedzieć się, jakie są jego źródła. Początkowo produktywne uczenie się mogą być utrudniane przez podstawowe przyczyny, które pochodzą z wczesnego dzieciństwa. Ważne jest intensywne komunikowanie się z dzieckiem od urodzenia, rozwijanie jego uwagi, pamięci i myślenia. Co więcej, wszystko to należy robić tylko w zabawny sposób, angażując dziecko w zabawną i ekscytującą akcję.

Podczas gry rozwija koordynację, umiejętności motoryczne rąk, uczy się przestrzegać zasad gry. W oparciu o wrodzone cechy temperamentu postać powinna być kształtowana od najmłodszych lat. W okresie przedszkolnym powstaje sfera emocjonalno-wolicjonalna osobowości, która odpowiada za efektywne interakcje z innymi.

Ważne jest, aby dzieci były psychicznie przygotowane do wejścia do szkoły.

Umożliwi to bezbolesne i jak najskuteczniejsze włączenie się w proces edukacyjny. Do czasu wejścia do szkoły większość dzieci ma dużą motywację, ale niedoskonałość systemu edukacji może stłumić początkowo duże zainteresowanie nauką.

Nawet przy dobrym przygotowaniu do szkoły motywacja może z czasem zniknąć. Przyczyną tej sytuacji mogą być następujące wtórne przyczyny:

  • niesprzyjająca sytuacja rodzinna, przyczyniająca się do powstawania napięcia emocjonalnego, nerwowego,
  • zwiększone obciążenie akademickie, brak odpowiedniego odpoczynku, monotonia,
  • trudności w dostosowaniu się do zmieniających się warunków uczenia się przy zmianie klasy lub szkoły,
  • wysokie wymagania nauczycieli i dorosłych,
  • zła nastoletnia firma
  • niski status społeczny wśród kolegów z klasy;
Aby ustalić prawdziwy powód słabej wydajności, musisz wykazać się maksymalną cierpliwością i uwagą.

Lepiej jest szukać pomocy wykwalifikowanego psychologa, który pomoże przeprowadzić dogłębną analizę sytuacji i ustalić optymalne rozwiązania problemu.

Porada psychologa, co zrobić, gdy dziecko nie chce się uczyć

Przez cały kurs uczeń rośnie, rozwija się, a jego potrzeby życiowe zmieniają się radykalnie w zależności od wieku. Jeśli proces przyswajania wiedzy przyczynia się do rozwoju osobistego, zaspokajania podstawowych potrzeb ucznia, wówczas jego motywacja jest utrzymywana na wysokim poziomie. Aby pomóc dziecku, ważne jest, aby rodzice rozumieli cechy psychologii rozwojowej.

Klasy dla dzieci w wieku 6-9 lat

Wiek przedszkolny charakteryzuje się przewagą gier, w oparciu o którą kształtują się pierwsze umiejętności uczenia się. W wieku 6-7 lat potrzeba nauki jest najważniejsza, dlatego dzieci z radością i niepokojem czekają na przyjęcie do szkoły. Niestety często zdarza się, że pierwsze radości ustępują miejsca rozczarowaniu.

W obliczu stresu, trudności, niepowodzeń tracą chęć uczenia się.

Przyczyną takiej sytuacji jest często niska psychologiczna gotowość do szkoły. Taka gotowość powinna składać się z następujących elementów:

  • rozwinięte procesy poznawcze (pamięć, myślenie, uwaga, percepcja),
  • chęć uczenia się
  • rozwinięta arbitralność, pozwalająca kontrolować zachowanie siłą woli,
  • umiejętność odpowiedniej komunikacji z rówieśnikami i nauczycielami w procesie edukacyjnym.
Diagnostyka psychologiczna pomoże skorygować sytuację, umożliwiając dokładne określenie lokalizacji problemu.

Na podstawie takich danych szkolny psycholog pomoże ci wybrać specjalny program zawierający ćwiczenia rozwojowe. Pomogą uformować niezbędne umiejętności edukacyjne, zdolności i motywację w sposób naturalny dla dziecka. Od samego początku ważne jest indywidualne podejście, uwzględniające wrodzone skłonności i cechy temperamentu. Tylko na podstawie tych danych możemy wybrać cel szkolenia.

Liceum w wieku 10-14 lat

Dorosłość psychologiczna, fizjologiczna ma wpływ na zachowanie i kształtowanie się wewnętrznego świata ucznia od młodego wieku dojrzewania. Takie zmiany bezpośrednio wpływają na motywację do nauki. W strukturze potrzeb nastolatka na pierwszy plan wysuwa się komunikacja z rówieśnikami. Wychowawca, a nawet rodzice, stopniowo tracą autorytet.

Nawet znakomici uczniowie w wieku od 10 do 14 lat często mają konflikty z nauczycielami lub rówieśnikami, więc skupienie się na nauce nie jest łatwe.

W szkole średniej dzieci coraz częściej kierują się opiniami swoich rówieśników, starając się je wyróżnić. Na tym tle bardzo popularne stają się myśli o tym, że sukces w życiu można osiągnąć bez dobrego wykształcenia. W rezultacie wartość uczenia się zostaje wyrównana.

Okres dojrzewania charakteryzuje się zwiększoną podatnością i wrażliwością emocjonalną, dlatego skandale, napięcia w rodzinie bezpośrednio wpływają na chęć uczenia się dzieci. W takich sytuacjach najważniejsze jest ustanowienie relacji rodzinnych. Ważne jest, aby przyjaźnić się z dzieckiem, aby stworzyć atmosferę emocjonalnej akceptacji i zaufania. Będzie to doskonała podstawa do dobrych wyników w nauce i chęci do nauki.

Możesz dać rodzicom następujące zalecenia:

  • dawaj osobisty przykład, pokazując chęć samorozwoju,
  • nauczyć nastolatka adekwatnego i konstruktywnego reagowania na niepowodzenia, wyciągać pozytywne wnioski,
  • wykazywać pozytywne nastawienie do szkoły, starać się dyskretnie interesować się sprawami dziecka,
  • Zachęcaj młodzież do niezależności, samoorganizacji i samokontroli,
  • pokazywać historie odnoszących sukcesy osobowości, uczyć dzieci wytyczać odpowiednie cele.

Liceum w wieku 15-17 lat

Dla uczniów szkół średnich ważna jest nie tylko komunikacja z rówieśnikami, ale także status społeczny. Ważne jest, aby chłopcy i dziewczęta byli niekwestionowanym autorytetem w każdym biznesie. Dlatego uczniowie w klasach 10-11 spędzają dużo czasu z przyjaciółmi, uprawiają sport, muzykę, uczestniczą w różnych kręgach i studiach. Ponadto w ostatnich latach różne działania i ruchy publiczne młodzieży zyskały dużą popularność. Niektóre dzieci biorą udział w takich zajęciach, odsuwając szkołę na dalszy plan.

W ostatnich klasach szkoły uczniowie znajdują się na granicy dorosłości, więc staje przed nimi problem samostanowienia. Jeśli mają z tym trudności, często pojawiają się zamieszanie i lęk przed niepewnością przyszłości. Zaostrzenie problemu może rodzić presję rodziców na wybory życiowe. Z psychologicznego punktu widzenia lepiej tego uniknąć.

Pomocna może być orientacja zawodowa prowadzona przez psychologa. Biorąc pod uwagę indywidualne cechy temperamentu, charakteru, osobistych preferencji, specjalista wyda profesjonalne rekomendacje.

Dorośli mogą pomóc w tworzeniu właściwych celów, podkreśl główne.

Jednocześnie ważne jest, aby uszanować wybór ucznia szkoły średniej, bez narzucania mu swojego punktu widzenia. Najważniejsze jest, aby nauczyć go poprawnie ustawiać priorytety, konsekwentnie osiągając cele pośrednie. Ponadto przydatne będzie szkolenie psychologiczne w organizowaniu czasu i rozwijaniu siły woli.

Czego rodzice nie powinni robić

Często rodzice pragną uczyć się od dzieci. Pierwsi uczniowie idący do szkoły mają wysoki poziom motywacji edukacyjnej, ich wyobraźnia jest pełna ekscytujących nadziei i miłych oczekiwań. Są gotowi na otrzymanie nowej wiedzy. Ale w niektórych przypadkach taki entuzjazm znika po sześciu miesiącach.

Przyczyną tych problemów jest następujące niewłaściwe zachowanie dorosłych:

  • przymus przymusu do lekcji, zastraszanie,
  • sugerowanie dzieciom winy
  • nadmierne wymagania
  • wyśmiewanie się z porażek w porównaniu z innymi uczniami.

Dzieci podświadomie oczekują pochwały za każde udane działanie. Jeśli zamiast zachęty i pochwały dorośli uciekają się do obelg, nieuzasadnionych kar, zbesztanych za słabe stopnie, to jest to ich największy błąd. Każdy wysiłek, staranność w pracy edukacyjnej należy oceniać pozytywnie. To jest klucz do wysokiej motywacji edukacyjnej.

Nie możesz zmusić dziecka do odrabiania lekcji natychmiast po szkole. Najpierw musisz dać mu przerwę, rozproszyć uwagę, robić to, co kocha, grać. W przeciwnym razie zmęczenie i rozproszenie doprowadzą do całkowitej utraty motywacji edukacyjnej.

Dużym problemem może być „tagowanie”. Jeśli od najmłodszych lat uczeń jest uważany za niezdolnego, jego motywacja nie rozwinie się. Prawidłowe będzie przestrzeganie reguły sformułowanej przez Goethego. Brzmi on: „Trzeba postrzegać osobę nie taką, jaka jest w tej chwili, ale taką, w jakiej może się ona objawiać”.

Częste pytania

Spadek motywacji edukacyjnej ma różne przyczyny na każdym etapie nauki. Początkowo problemem jest niski poziom rozwoju procesów poznawczych, umiejętności komunikacyjnych. W przyszłości istnieje szereg problemów, które należy kompleksowo rozwiązać przy udziale psychologa szkolnego i nauczyciela klasowego.

Dlaczego dziecko nie chce się uczyć: 5 głównych powodów

Wszystkie dzieci w wieku szkolnym można podzielić na następujące grupy:

  • Studenci zainteresowani nauką nowych rzeczy.
  • Uczniowie, których podejście do nauki jest równe, spokojne.
  • Dzieci, dla których szkolenie stanowi duże obciążenie.
  • Dzieci, które zupełnie nie mają motywacji do nauki, uporczywie nie chcą uczęszczać na zajęcia.

Większość dzieci, które straciły zainteresowanie nauką, zachowuje się w ten sposób z wielu powodów. Głównymi przyczynami niechęci dziecka do uczęszczania do szkoły są:

  • Brak zainteresowania niektórymi działaniami.

Każde dziecko ma swój własny poziom inteligencji i różne umiejętności. Dla dziecka, które lubi rysować lub komponować wiersze, trudno jest „perfekcyjnie” wykonywać zadania z fizyki lub matematyki. Jeśli z tym wiąże się niechęć ucznia, dorośli powinni zrozumieć jego aspiracje i skierować proces we właściwym kierunku, odpowiadającym interesom małego człowieka.

  • Trudności w procesie uczenia się.

Wiele dzieci nie jest w stanie poradzić sobie z przedmiotami szkolnymi. W takim przypadku profesjonalny nauczyciel lub nauczyciel pomoże rozwiązać konflikt, prowadząc dodatkowe zajęcia z niezbędnych przedmiotów. Dzieci, które nie czują się chłopami wśród rówieśników z powodu braku wiedzy, częściej uczęszczają do placówki edukacyjnej.

  • Konflikty z rówieśnikami, nauczycielami.

Brak chęci uczęszczania na zajęcia często wiąże się z konfliktami w klasie lub wrogim nastawieniem do konkretnego nauczyciela, dlatego zachowanie zmienia się drastycznie, co jest szczególnie widoczne w okresie dojrzewania. Rozwiązanie jest oczywiste - znajdź przyczynę konfliktu, udziel rad, jak zatrzymać sytuację, w mgnieniu oka wybierz inne miejsce studiów.

Zainteresowanie nauką zanika, jeśli rodzice „uczą się” zamiast swojego dziecka. Staranna kontrola nad kolekcją portfolio, wykonywanie zadań domowych, wymóg uzyskania wyjątkowo wysokich ocen ze wszystkich przedmiotów sprawia, że ​​mały człowiek jest w ciągłym stresie, a strach i niepewność siły z czasem tworzą niechęć do uczęszczania do szkoły. Zadaniem dorosłych nie jest pełna kontrola nad synem lub córką, ale pomoc, która jest potrzebna.

W takich przypadkach sytuacja jest całkowicie odwrotna do poprzedniej, mama i tata puszczają wszystko „przypadkiem”. Nikt nie kontroluje małego fidgeta, nie sprawdza lekcji, nie jest zainteresowany otrzymanymi ocenami. Dzieci mają nieco rozwinięte poczucie samokontroli, wybór między lekcjami lub grą zawsze będzie na korzyść tej drugiej. Rozwiązaniem tego problemu jest rozwinięcie poczucia samokontroli u dziecka.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć: porady psychologa

W niektórych przypadkach tylko psycholog może pomóc uporać się z uporczywą niechęcią do nauki.

Nie powinieneś traktować konsultacji ze specjalistą jako czegoś wstydliwego, ponieważ niechęć dzieci do uczęszczania do szkoły może być spowodowana wieloma czynnikami:

  • niesprzyjająca atmosfera w rodzinie,
  • dysfunkcyjni przyjaciele
  • obecność wad wyglądu lub mowy u dziecka,
  • nadmierna aktywność
  • obecność zależności od gadżetów.

W takich przypadkach niezwykle trudno jest rozwiązać problemy, zatrzymać sytuacje konfliktowe bez pomocy specjalisty.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce uczyć się w szkole podstawowej

Najczęściej mały fidget nie chce uczęszczać do szkoły z powodu wczesnego wstawania, niechęci do odrabiania lekcji, obaw przed surowym nauczycielem lub konfliktów z kolegami z klasy.

Zadanie mamy i taty:

  • Początkowo dostosuj małego ucznia do szkoły: baw się z nim podczas „lekcji szkolnych”, pozwalając mu działać nie tylko jako uczeń, ale także jako nauczyciel, aby złagodzić strach.
  • Na początku szkoły umieść ulubioną zabawkę dziecka w teczce, aby mógł się bawić podczas przerw.
  • Spróbuj z wyprzedzeniem przedstawić młodemu uczniowi przyszłego nauczyciela.
  • Zachęcaj małego człowieka na różne sposoby do uczęszczania do szkoły: umów się na weekendową wycieczkę do kina lub centrum rozrywki.
  • W żadnym wypadku nie należy karać za porażkę na początku.

Utrata motywacji

Czasami w procesie uczenia się motywacja dziecka zanika. W okresie dojrzewania dzieci zaczynają buntować się przeciwko obciążeniom programu nauczania, a czasem nawet sam pomysł uzyskania świadectwa szkolnego. Ten okres należy przeżyć, próbując wyjaśnić dziecku znaczenie nauki. Jeśli problem jest ostry, skonsultuj się z psychologiem dziecięcym.

Komentarz psychologa Marii Burtman:

Jednym z najważniejszych czynników wpływających na poziom motywacji edukacyjnej jest wiek dziecka. Najwyższy poziom motywacji występuje zwykle w szkole podstawowej, szczególnie wśród uczniów klas pierwszych: oto długo oczekiwany nowy status, nowość sytuacji i nieodłączna ciekawość.

Jeśli dziecko odmawia nauki w szkole podstawowej, szczególnie w pierwszej klasie, przyczyny są z reguły dwojakiego rodzaju. Jest to albo niewystarczająca psychologiczna i fizjologiczna gotowość do szkoły (wczesny wiek, cechy dziecka), albo problem adaptacji społecznej w zespole.

Zazwyczaj poziom motywacji edukacyjnej spada na etapie szkoły średniej. Jest najniższy w klasach 8–9, ale w szkole średniej z reguły ponownie się podnosi.

Co można zrobić, aby dziecko nie straciło zainteresowania nauką? Ogólne zalecenia dla wszystkich grup wiekowych: sprawdź i dostosuj obciążenie, wydłuż czas snu, pamiętaj o uwzględnieniu sportu i codziennych spacerów na świeżym powietrzu w harmonogramie dziecka. Ważne jest, aby porozmawiać z dzieckiem o relacjach z kolegami z klasy i nauczycielami.Słuchając i zastanawiając się czasami zdezorientowane i nie zawsze interesujące historie dla dorosłych, czasami pomagają zrozumieć prawdziwe przyczyny problemu.

Nie zmniejszanie zainteresowania nauką pomaga uczestniczyć w wydarzeniach - festiwalach naukowych, olimpiadach. Teraz jest ich ogromna liczba - zarówno w pełnym wymiarze godzin, jak i online. W Internecie jest wiele kanałów i zasobów, w których zadania są niestandardowe, a nauka nie jest nudna.

Wreszcie, wszystkie dzieci chcą zgody rodziców. Nawet nastolatkowie, chociaż starannie to ukrywają.

Gimnazjaliści pochwała rodzicielska i relacje z nauczycielem są ważne - to znaczy szukamy „naszego” nauczyciela i jesteśmy zainteresowani osiągnięciami dziecka.

W liceum dominują relacje z rówieśnikami, więc środowisko odgrywa ogromną rolę. Pod koniec liceum wiele dzieci przestaje się uczyć, rezygnuje z dodatkowych zajęć - sportu, muzyki. W takich przypadkach może pomóc kardynalna zmiana zajęć pozalekcyjnych. Często dobry wybór nowego hobby pomaga nastolatkowi przetrwać trudny wiek przy minimalnej stracie.

W liceum Jasne cele są ważne. Poradnictwo zawodowe, wybór uniwersytetu i zestaw egzaminów - wszystko to pomaga dziecku powrócić do motywacji do nauki.

Życzymy dzieciom silnej motywacji i żywego zainteresowania nową wiedzą!

Co zrobić, jeśli uczeń nie chce chodzić do szkoły średniej

W wieku od 9 do 12 lat dzieci zaczynają aktywnie kształtować charakter i poczucie własnej wartości.

Odmowa nauki w tym wieku jest częstym zjawiskiem, faktem jest, że w klasie powstaje coraz więcej konfliktów związanych z okresem formowania się postaci.

Zadanie dorosłych:

  • Znajdź przyczynę konfliktu od swojego ukochanego potomstwa.
  • Poszukaj pomocy nauczyciela, jego doświadczenie będzie dobrą pomocą w zatrzymaniu konfliktu.
  • Stwórz sprzyjającą atmosferę psychologiczną w domu.
  • Zachęcaj do dobrych wyników w nauce. „Marchewka i kij” to skuteczna metoda, ale podczas karania syna lub córki za niewłaściwe postępowanie rodzice często zapominają o zachęcie.
  • Nie wyśmiewaj się z problemów młodego ucznia, traktuj je poważnie.

Co zrobić, jeśli nastolatek po 12 latach nie chce się uczyć

W okresie dojrzewania na pierwszy plan wysuwa się kolejny powód braku chęci uczęszczania do szkoły - według nastolatka, przedmioty szkolne nie mają znaczenia.

Do tego czasu nastolatki już bardzo dobrze znają swoje umiejętności i wady i wierzą, że pewna liczba przedmiotów po prostu nie będzie dla nich przydatna w przyszłości.

Cel rodzica:

  • Wyjaśnij znaczenie całego procesu uczenia się dla poszerzenia swoich horyzontów.
  • Wyjaśnij, że życie jest zmienne, a wiedza, która wydaje się w tej chwili niepotrzebna, może być przydatna w przyszłości.
  • Stymuluj dobre wyniki w nauce, rozsądnie karaj słabe oceny.
W okresie dojrzewania na pierwszy plan wysuwa się kolejny powód braku chęci uczęszczania do szkoły

5 łatwych wskazówek dla rodziców

  • Aby z wyprzedzeniem przygotować młodego ucznia do szkoły, wzbudzić zainteresowanie nauką.
  • Nie stawiaj nadmiernych wymagań, skup się na tych obszarach działalności, które cieszą się stałym zainteresowaniem.
  • W rozsądnych granicach kontroluj realizację zadań szkolnych.
  • Bądź na bieżąco z sytuacjami konfliktowymi jego potomstwa, razem szukaj rozwiązań.
  • Stymuluj dobre wyniki w nauce.

Czego nie da się zrobić

  • Opuść szkolne życie syna lub córki.
  • Over-patronize.
  • Zastosuj karę cielesną.

W nowoczesnym systemie edukacji istnieje ogromny minus - Główne trudności w szkoleniu spadają na barki ojców i matek.

Tylko rodzice wyjaśnią dziecku, że w tej chwili dobra edukacja oznacza przyzwoitą przyszłość.

Jeśli podejdziesz do przygotowania do szkoły, socjalizacji i rozwoju dziecka, w przyszłości nie będzie on chciał omijać lekcji szkolnych.

Początki niechęci do nauki

Psychologowie radzą najpierw zrozumieć, dlaczego dziecko nie chce się zaangażować, a dopiero potem działać. Konieczne jest obserwowanie ucznia i jego zachowania, omawianie sytuacji w ciepły i przyjazny sposób. Oskarżenia i znęcanie się tutaj nie pomogą - dorośli muszą wyraźnie zdawać sobie sprawę, że ich celem jest motywowanie dziecka do aktywnego studiowania, a nie wyrzucanie prawego gniewu. Dlatego najpierw rozumiemy przyczyny negatywnego stosunku do nauki, a dopiero potem szukamy sposobów rozwiązania napotkanych trudności.

co zrobić, jeśli dziecko nie chce iść do szkoły

Powody, dla których dziecko nie chce się uczyć:

  1. Cechy temperamentu dzieci.
  2. Bolesność
  3. Nadpobudliwość
  4. Brak motywacji.
  5. Trudności w komunikowaniu się z innymi uczniami lub nauczycielami, konflikty.
  6. Problemy rodzinne.
  7. Wątpienie w siebie.
  8. Brak odpowiedzialności.
  9. Inteligentny, ale jednocześnie leniwy.
  10. Silne przywiązanie do rozrywki, gadżetów, gier.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć

Aby w końcu zrozumieć przyczyny braku chęci uczenia się, przeanalizujemy każdy z powodów bardziej szczegółowo i znajdziemy sposoby rozwiązania tego problemu. Pamiętaj, że tylko konstruktywne metody przezwyciężania trudności w nauce mogą pomóc - zbesztanie dzieci jest bezużyteczne.

dzieci nie chcą chodzić do szkoły z powodu braku motywacji

Graj razem

Maria Lunkina, psycholog, specjalista ds. Rozwoju potencjału osobistego:

Głównym kryterium gotowości do szkoły jest motywacja. Dziecko musi się uczyć. Jak to zrozumieć? Dzieci często bawią się w szkole, a rodzice muszą obserwować, jak robi to ich dziecko: jakie myśli i pomysły wyraża w tej grze.

Nakładanie gry, jeśli nie jest dla niego interesujące, prawdopodobnie nie jest tego warte, ale możesz zaoferować wspólną grę. Jeśli odmówi, być może oznacza to, że po prostu nie wyobraża sobie zajęć w szkole. Następnie warto z nim porozmawiać, wyjaśnić, jak dokładnie wszystko jest ułożone i dlaczego w ogóle chodzić do pierwszej klasy.

Dmitrij Ermakov, profesor Wydziału Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu RUDN, ekspert ANO „Platforma nowej szkoły”:

Kiedy dziecko przenosi się z przedszkola do szkoły, gra jako główna aktywność zmienia się w uczenie się. Różnica polega na tym, że gra nie ma rezultatu, jest tylko efekt rozwojowy. Trening może być interesujący i zabawny, jak gra, ale w każdym razie dziecko musi do czegoś dojść. Dlatego gra jest mniej ustrukturyzowana, ma mniej wymagań organizacyjnych i zadań.

W szkole wszystko jest surowsze i jasne jest, dlaczego. Bardzo trudno jest osiągnąć wynik spontanicznie, jeśli każdy robi to, co chce. Kiedy główny zawód dziecka zmienia się tak gwałtownie, może to oczywiście prowadzić do utraty motywacji. Jeden z moich przyjaciół, profesor, mówił o sześcioletniej córce, która potrafi pisać, a nawet pisać listy na komputerze. Widział, jak wchodzi do wyszukiwarki i pisze: „Jak wyjść z przedszkola”. Być może nie podobało jej się tam, ale najprawdopodobniej była po prostu znudzona.

Ponadto dobrym sposobem sprawdzenia gotowości szkolnej jest wysłanie dziecka na zajęcia przygotowawcze. Dzieci nie przechodzą przez nie szkolnego programu nauczania, ale przede wszystkim opanowują szkolne zasady, tworzą wyobrażenie o tym, czym jest cała szkoła, jaka jest lekcja, rozumieją, jak się zachować.

Wiele zależy od nauczyciela. Najważniejsze, że nie naciska na dziecko, nie straszy go, nie krzyczy

Nie powinien mówić o wiedzy, ale o tym, jak działa życie szkolne. A dziecku powinny się podobać lekcje, dlatego najlepiej prowadzić je w zabawny sposób.

Pavel Kirillov, kandydat nauk psychologicznych, kierownik grupy metodologicznej ANO „Platforma nowej szkoły”:

Dzieci są gotowe do nauki od urodzenia - w tym sensie, że są gotowe do nauki świata, to jest w ich mózgach. Powinniśmy raczej zadać sobie pytanie, czy dziecko jest gotowe do nauki w szkole, to znaczy postępować zgodnie z instrukcjami i długo siedzieć przy biurku. Czy jest gotowy na przejście do dużo bardziej zorganizowanego, czasem zbyt zorganizowanego systemu? Musisz sprawdzić nie tylko jego motywację, ale także wytrwałość.

W rozmowie o motywacji często mylimy dwie rzeczy: ostrą demotywację edukacyjną i ogólną. Z reguły mamy do czynienia z drugim: dzieci są po prostu znudzone. Zdarza się również, że dziecko nie jest zainteresowane konkretnym tematem. W przypadku ostrej demotywacji najprawdopodobniej istnieją pewne przyczyny psychologiczne. Mogą być różne: sytuacja w rodzinie, uraz, duży konflikt w szkole lub coś innego.

Wybierz dobrą szkołę i nauczyciela

Poczucie, że edukacja szkolna do niczego nie jest konieczna, stanowi cały problem całego systemu, który oczywiście demotywuje dziecko. Z jednej strony dzieci zdają egzamin, który jest niezbędny do przyjęcia, i ma jasne kryteria, według których dają oceny. Są też inne przedmioty, za które dzieci otrzymują bardzo subiektywne i niezróżnicowane oceny. Jednocześnie jest zupełnie niezrozumiałe, jak to wszystko się przyda w życiu.

Niestety większość nauczycieli również często nie rozumie, do czego służą ich przedmioty. Niepokojące jest również to, że kierownictwo szkoły często zachęca do naśladowania przemocy. Dzieci otrzymują niekończące się projekty, których nie są w stanie zrealizować na poziomie swojej wiedzy, rodzice je wykonują i wszyscy o tym wiedzą.

Myślę, że w warunkach tego systemu rodzice nie mają wielu narzędzi motywujących dziecko. Właśnie kończy w środę, gdzie zaproponowano mu naukę w mniej interesujący sposób. Oczywiście możemy dokładnie doradzić szkole i nauczycielom, jak i co robić, ale tutaj jesteśmy ograniczeni.

Każda osoba zmienia się z wielkim trudem, w tym nauczyciele, którzy często są konserwatywni.

Jeśli przyjdziemy do szkoły i powiemy: „Co tu robisz? Moje dziecko nie jest zainteresowane! ”- jest mało prawdopodobne, że będziemy w stanie wprowadzić jakiekolwiek zmiany

Dlatego możemy początkowo spróbować wybrać szkołę z oszczędnym środowiskiem i dobrym nauczycielem. Powinno to uczynić przejście z humanitarnego środowiska przedszkolnego do bardziej zorganizowanego środowiska szkolnego tak płynne, jak to możliwe.

Psychologowie od dawna wyróżniają 4 rodzaje temperamentu:

  1. Choleric jest aktywny, nietolerancyjny i nerwowy, łatwo pobudliwy.
  2. Krwisty - towarzyski i żywy, ale jednocześnie wytrwały i skuteczny.
  3. Flegmatyczny - zrównoważony i spokojny, łatwo radzi sobie z wszelkimi trudnościami.
  4. Melancholijne - wrażliwe i wrażliwe dzieci, podatne na stres i łatwo zmęczone.

Spośród czterech rodzajów temperamentu dzieci uczenie się jest najtrudniejsze dla ludzi melancholijnych i cholerycznych, ponieważ to oni są najbardziej emocjonalni. Najprostszym sposobem na zdobycie wiedzy są osoby optymistyczne i flegmatyczne. Jeśli uczniowie z silnym układem nerwowym mają trudności z nauką, musimy nadal szukać źródła problemu.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce się uczyć, mając temperament choleryczny lub melancholijny:

  • Melancholia.

Nauka dla melancholijnych dzieci jest znacznie trudniejsza niż u innych dzieci. Biorą sobie do serca najmniejsze niepowodzenia lub konflikty z nauczycielami i innymi praktykującymi. Melancholijni ludzie męczą się bardzo szybko, zarówno fizycznie, jak i psychicznie.

Takie dziecko musi robić przerwy, aby się zrelaksować i przywrócić ciało i psychikę. Spróbuj wybrać tempo nauki i pracy domowej, aby obciążenie stopniowo rosło. Tak więc twój młody uczeń łatwiej przyzwyczai się do dużych zadań i wzrośnie jego poczucie własnej wartości, co jest ważne dla melancholijnych dzieci.

Wydawać by się mogło, że ludzie choleryczni bardzo różnią się od dzieci o melancholijnym temperamencie. Ale oboje mają trudności z nauką. W przypadku dzieci tolerancyjnych trudność polega na braku cierpliwości i szybkim zanikaniu zainteresowania. Rodzice takiego ucznia mają trudne zadanie - nauczyć się dawkować swoje lekcje w taki sposób, aby stale interesować się nauką. Zmień zadania, na przykład 30 minut na czytanie w domu, 30 minut na matematykę. Daj odpocząć swojemu cholerycznikowi, pozwól mu grać, a nawet oglądać telewizję pomiędzy pracą domową.

dziecko nie chce się uczyć - warto przedyskutować ten problem

2 powód, dla którego dziecko nie chce się uczyć - ból

Dzieci, które mają jakiś problem zdrowotny, często opuszczają lekcje. Z tego powodu wiele tematów pozostaje niezrozumianych, a nadrobienie zaległych braków nie jest takie proste. Ponadto uczeń może zacząć oszukiwać i powiedzieć, że rzekomo ma coś do zranienia, aby mógł ponownie opuścić zajęcia. Nauczyciele często spotykają tych uczniów i dają pozytywne oceny bez odpowiedniej wiedzy.

Takie dzieci należy delikatnie pociągać do szkoły, a nie karcić ich, bez wątpienia naprawdę źle się czują.

3 powód, dla którego dziecko nie chce się uczyć - nadpobudliwość

Syndrom aktywności ruchowej i braku uwagi (ADHD) lub nadpobudliwość to choroba układu nerwowego, którą neurolog musi skorygować. Nie oznacza to, że uczniowie z nadpobudliwością i ADHD nie powinni mieć możliwości uczęszczania do szkoły powszechnej - mogą i powinni, ponieważ nie wpłynie to na ich inteligencję.

dziecko nie chce się uczyć

4 powód, dla którego dziecko nie chce się uczyć - brak motywacji do zdobywania wiedzy

Podaż materiałów szkoleniowych przez różnych nauczycieli może się znacznie różnić. Niektórzy nauczyciele mogą zainteresować każdego ucznia swoim przedmiotem, ale na lekcjach innego nauczyciela chcę ziewać.

W takim przypadku konieczne jest zainteresowanie ucznia, wyjaśnienie, co jest potrzebne i jak ten lub inny przedmiot może być przydatny. Pomóż swojemu dziecku zrozumieć, kim chce się stać po ukończeniu szkoły i co robić, wtedy motywacja i zainteresowanie nauką pojawią się same.

5 powodów, dla których dziecko nie chce się uczyć - sytuacje konfliktowe

Trudności w komunikacji z innymi uczniami, bardzo negatywne nastawienie do niektórych nauczycieli. Małemu człowiekowi wciąż trudno jest skupić się na najważniejszym - na studiowaniu, zamiast na rozwiązywaniu i doświadczaniu konfliktów. Problemy z komunikacją z innymi uczniami, a nawet nauczycielami pochłaniają cały czas i energię.

Rodzice w takiej sytuacji powinni pomóc w nawiązaniu stosunków szkolnych, a tym samym w znalezieniu przyczyny konfliktów. Tylko rozwiązując problem relacji międzyludzkich dziecka, możesz przejść do najważniejszej rzeczy - zainteresowania nauką.

Uczniowie nie wiedzą jeszcze, jak oddzielić osobowość nauczyciela od samego przedmiotu. Jeśli nauczyciel nie znalazł podejścia do uczniów klas, nikt nie lubi uczyć lekcji na ten temat. Podobnie jak w przypadku braku motywacji do nauki, psychologowie radzą zainteresować ucznia, wyjaśnić, jak interesujący i konieczny jest ten przedmiot. Łatwiej to zrobić bliżej klas ukończenia szkoły - wyjaśniając dziecku potrzebę wysokiej jakości edukacji i przechodząc przez poradnictwo zawodowe w szkole.

6 powodów, dla których dziecko nie chce się uczyć - trudności w rodzinie

Psychologowie uważają, że negatywność w rodzinie negatywnie wpływa na rozwój każdej małej osoby. Cierpią zarówno zdrowie, jak i psychika z aktywnością umysłową.

Jeśli w rodzinie panuje niezgoda, staraj się nie ingerować w potomstwo w negatywnych sytuacjach, chroń go przed kłótniami i wyjaśnij relacje między małżonkami.

dziecko nie chce się uczyć - konflikty

7 powodów, dla których dziecko nie chce się uczyć - zwątpienie

To jeden z najczęstszych powodów. Życie zmusza rodziców do wyznaczania dziecku globalnych i trudnych celów. A kiedy dziecku się nie udaje, mama i tata wyrzucają mu to, pokazując w nim swoje rozczarowanie. Prawie każdy rodzic powiedział swoim dzieciom takie słowa, jak: „A syn ciotki-Maszy jest medalistą, a ty masz trzyletnie dziecko!”, „Sąsiad świata ma czas na bardzo dobre studia i balet, a nawet nie możesz robić prostych rzeczy!” .

Dlatego rodzice chcą tylko pobudzić swoje potomstwo do zdobywania nowych szczytów, ale efekt jest odwrotny. Uczeń uważa, że ​​nie nadąża za baletnicą-medalistą, co oznacza, że ​​nie ma nic do spróbowania.

8 powodów, dla których dziecko nie chce się uczyć - brak odpowiedzialności

Od wczesnego dzieciństwa rodzice opiekują się dzieckiem, kontrolują każde jego działanie - i jest to prawidłowe na wczesnym etapie rozwoju. Ale im starsze staje się dziecko, tym bardziej musi mu przysługiwać wolność i możliwość samodzielnego podejmowania decyzji.

Jeśli mama lub tata zbierają teczkę dla studenta, całkowicie kontrolują codzienną rutynę i pracę domową - to nie w porządku. Syn lub córka takich rodziców nie uczy się samodzielnie podejmować decyzje, zawsze mając nadzieję na kogoś innego. Po co zastanawiać się nad wszystkim, jeśli rodzice zrobią to za niego?

Kontrola rodzicielska jest konieczna, ale do pewnego stopnia. Jeśli posuniesz się za daleko, zamiast odpowiedzialnego studenta zmotywowanego do nauki, istnieje wysokie ryzyko, że dostaniesz leniwą bez inicjatywy.

Wyjaśnij dziecku, dlaczego się uczy, porozmawiaj z nim o szkole (i pochwała!)

Pracowałem w małej szkole przez około dziesięć lat, a moi rodzice i ja mieliśmy nieformalny związek. Zawsze możesz omówić wszystko. Zauważyłem, że niektóre dzieci wyraźnie chcą dowiedzieć się więcej. Zapytałem rodziców tych uczniów, jak odrabiają lekcje.

Okazało się, że większość z nich ma swoje dzieci, które odrabiają lekcje. Jednocześnie rodzice powiedzieli, że podczas kolacji zapytali szczegółowo, jak minął dzień w szkole, jakie były klasy, jakie pytania. Aby rodzice nie musieli odrabiać lekcji, kontroluj je: żywy, normalny interes może to zastąpić.

Motywacja jest wewnętrzna i zewnętrzna. Wewnętrzny - kiedy on sam lubi to, co robi. Dziecko czuje, że uczy się czegoś nowego, osiąga pewne wyniki i jest coraz lepsze. Motywacja zewnętrzna - gdy osoba robi coś dla celów zewnętrznych: być chwalonym lub nie karanym, nie czuć się winnym.

Konieczne jest utrzymanie produktywnej motywacji zewnętrznej, aby dziecko zrozumiało: aby osiągnąć jakiekolwiek wyniki, trzeba pracować. Może się tego nauczyć tylko od nauczycieli i rodziców. Kiedy dziecko rozumie, jak ważne są regularne wysiłki, jest to bardzo dobre wsparcie zewnętrznej motywacji jego zainteresowania. Ponieważ jest niestabilny: jest interesujący dzisiaj, ale nie jutro. Zwłaszcza jeśli napotkasz trudności.

Na motywację wpływ mają pochwały lub krytyka ze strony rodziców, ale należy pochwalić osiągnięcia i / lub wysiłki. Nie trzeba mówić: „zły”, „dobry”

Konieczna jest ocena wyników, a nie osoby. Zobacz, jakie wysiłki poczyniło dziecko, jak zmieniły się jego oceny.

Informacje zwrotne od rodziców powinny być optymistyczne. Mówimy na przykład: „Masz tutaj o połowę mniej błędów w swoim dyktandzie. Tak, wciąż jest to pierwsza trójka i wciąż jest wiele błędów. Ale wierzę, że będziesz nadal próbował ”. Takie pochwały umożliwią dziecku kształtowanie zdrowej motywacji i dalsze konstruktywne doskonalenie nauki.

9 powodów, dla których dziecko nie chce się uczyć - mądre, ale leniwe

Są dzieci, które uczą się bardzo łatwo. Wystarczy, że przejrzą podręcznik, aby zrozumieć ten temat. Ale haczyk polega na tym, że słuchanie nauczyciela i wykonywanie zadań staje się nieciekawe. W rezultacie oceny pozostawiają wiele do życzenia, aw najgorszym przypadku uczeń pomija nowe tematy, których materiał jest wtedy trudny do zrozumienia.

dziecko nie chce iść do szkoły

10 powodów, dla których dziecko nie chce się uczyć - uzależnienie od gier, rozrywki, gadżetów

Wszelkiego rodzaju uzależnienia są plagą naszych czasów. Dostępna rozrywka w postaci komputera i telefonu stała się zbyt duża, aby tego uniknąć. Tak, lekcje szkolne stają się coraz bardziej związane z technologią komputerową.

W takim przypadku konieczne jest wyraźne rozróżnienie między czasem nauki a czasem odpoczynku. Warto zawrzeć z uczniem umowę, że będą mogli grać na komputerze dopiero po zakończeniu pracy domowej.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce uczyć się w szkole podstawowej

Najczęstsze powody, dla których dzieci nie chcą uczęszczać do szkoły podstawowej, to niechęć do wczesnego wstawania, odrabiania lekcji i obawiania się budzącego grozę nauczyciela. Niepokojący może być także zespół nowych dzieci.

  • Na samym początku treningu zachowuj się z dzieckiem, jakbyś dostosowywał się do przedszkola - umieść swoje ogólne zdjęcie w jego portfolio, pozwól mi zabrać ze sobą twoją ulubioną zabawkę, aby bawić się z nią w przerwach.
  • Spotkaj się z nauczycielem i obejrzyj kreskówki i książki na temat codziennych zajęć ucznia. Poinformuj młodego ucznia, co go czeka podczas zajęć.
  • Ćwicz opłaty szkolne i lekcje w grze. Jako zadania takiego szkolenia możesz dać prawdziwe zadania w zeszytach lub w podkładzie. Zmieniaj role podczas gry - pozwól dziecku zostać nauczycielem, dowodzisz i pisze czerwoną pastą w zeszytach - to zmniejszy strach przed słabymi ocenami i nauczycielem.
  • Nie trzeba karcić pierwszej równiarki za słabe oceny. Lepsza sieć razem i spróbuj przeanalizować błędy, pokazać prawidłowe rozwiązania zadań.
  • Jako zachęta, pod koniec tygodnia szkolnego możesz udać się z uczniem na imprezy rozrywkowe - do kina lub centrum rozrywki dla dzieci. W wyższych klasach możesz również zachęcać uczniów, ale do dobrych ocen, a nie tylko do uczęszczania na zajęcia.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce uczyć się w szkole średniej

Opinia psychologów na temat niechęci do nauki dzieci w wieku od dziewięciu do dwunastu lat sprowadza się do obecności konfliktów z nauczycielami lub kolegami z klasy. W tym wieku dziecko jest nadal bardzo zależne od opinii innych, ale już pokazuje swoje „ja” i charakter.

Przede wszystkim musisz porozmawiać z uczniem i dowiedzieć się, czy to naprawdę jest sytuacja konfliktowa. Warto osobno omówić tę sytuację z nauczycielem, poznać jego punkt widzenia i uzyskać zalecenia dotyczące rozwiązania problemu. Nauczyciel może być doskonałym asystentem w edukacji, ponieważ ma ogromne praktyczne doświadczenie w budowaniu relacji z różnymi uczniami.

Staraj się chronić swoje potomstwo przed konfliktami domowymi. Każda osoba, szczególnie mała, musi mieć pewność, że rodzice zawsze zrozumieją, pomagają i wspierają, bez względu na to, co się stanie.

Nie zapominaj o nagrodach za dobre studium - nikt nie anulował metody marchewki i kija, ale bardzo często rodzice zapominają o nagrodzie, gdy kary nie nadejdą długo.

Te problemy z socjalizacją, które wydają ci się śmieszne i głupie, są niezwykle ważne dla młodych uczniów. Rodzice nie powinni w żaden sposób kpić i dewaluować doświadczeń swojego dziecka.

Dziecko jest zbyt zajęte

Współczesne dzieci, szczególnie w wieku przedszkolnym i szkolnym, są tak zajęte, że absolutnie nie mają wolnego czasu. Dziecko jest zajęte przez cały dzień czymś: chodzi do przedszkola lub szkoły, dodatkowo uczy się języków, gra w tenisa, gimnastykę, muzykę i tak dalej. Lekcje robi późno w nocy, już źle i całkowicie bezmyślnie myśląc.

Dzieci są tak zmęczone, że w zasadzie tracą motywację do nauki i szukają okazji do uniknięcia zajęć. Jest to szczególnie widoczne w okresie dojrzewania, kiedy zaczynają rozumieć, że rodzice nie mogą być posłuszni i nie będzie na to nic. Przedszkolaki i młodsze dzieci w wieku szkolnym wciąż się śmieją, starając się znieść przeciążenie, a potem w pewnym momencie po prostu psują się i nie chcą robić nic więcej, i nie robią nic.
Jeśli dziecko nie ma wolnego czasu, nie będzie mogło być samo, zrealizować swojego „ja”, wymyślić czegoś lub marzyć, leżąc na kanapie. I w końcu nie stanie się osobą kreatywną i niezależną - po prostu będzie postępować zgodnie z harmonogramem opracowanym przez innych, co rodzice powinni zrobić. Przede wszystkim musisz zmniejszyć obciążenie, aby dziecko miało wolny czas. Dla przedszkolaka ważne jest, aby miał trzy godziny dziennie. Jeśli dziecko idzie do ogrodu, a potem na lekcje, to i tak wieczorem powinien odpocząć. Dla młodszego studenta jest to minimum dwie godziny wolnego czasu dziennie. Oczywiste jest, że liczby te mają charakter poglądowy, ale musimy do nich dążyć.
Pozwól dziecku rysować, bawić się w tym czasie z kotem, przebrać się w sukienkę matki, leczyć pluszowe zwierzęta lub po prostu obserwować muchy. A czasem możesz trochę pograć przez telefon. Nie jest to również przerażające - znacznie gorzej, jeśli dziecko w ogóle nie ma wolnego czasu.
Musisz także sprawdzić, czy występują przerwy między dodatkowymi klasami: czy nie okazuje się, że dziecko galopuje z jednego koła do drugiego, a następnie natychmiast do trzeciego. Jeśli zajęcia odbywają się jedna po drugiej, musisz je trochę „rozrzedzić” - dzieciństwo powinno być dzieciństwo, a nie niekończącą się rasą. I nie czekaj na wyniki natychmiast. Dziecko odpocznie, wyzdrowieje, a następnie najprawdopodobniej znów będzie miało chęć uczenia się i rozwoju.

Element uruchamiany przez dziecko

Następnym powodem, dla którego dzieci często nie chcą, a nawet nie mogą się uczyć, jest ignorancja. Jest to bardziej prawdopodobne w przypadku starszych dzieci, kiedy bardziej złożone przedmioty zaczynają się w szkole. Dzieci zaczynają matematykę, fizykę lub chemię, nie rozumieją już, co dzieje się na lekcji i jak odrabiać lekcje.
Dziecko po prostu nie wie, jak podejść do tego tematu, a potem przestaje nawet próbować. Może udawać, że jest zaręczony, ale tak naprawdę wyjrzy przez okno, potajemnie bawi się telefonem i sabotażem na wszystkie możliwe sposoby, zarówno w klasie, jak iw domu. Co powinni zrobić rodzice. Należy wyraźnie zrozumieć, że samo dziecko nie poradzi sobie. I wszystkie te „Nauczmy się”, „Nie rozumiesz? Zdaj egzamin dla siebie ”- całkowicie bezużyteczny. Kiedy dziecko nic nie wie, żadne moralizowanie i budowanie nie pomoże.

Tutaj muszę przejść, jak mówię, zgodnie z „techniką szwajcarskiego sera”. Podkreślimy kluczowe punkty: na przykład zastanowimy się, co należy uściślić w temacie, na którym „unosi się”. Jeśli jest to dla nas trudne, możemy zatrudnić nauczyciela na jakiś czas.
Gdy tylko dziecko zaczyna coś rozumieć, zainteresowanie zwykle powraca. Bardzo ważne są pozytywne emocje, wiara we własną siłę, radość z pierwszych, choć niewielkich zwycięstw. Gdy dziecko opanuje jeden przedmiot, możesz przejść do następnego. Jeśli podejdziemy do sprawy kompetentnie i odpowiedzialnie, to za sześć miesięcy nie rozpoznamy naszej „leniwej osoby”.

Zły kontakt z nauczycielem

Nauczyciel, który nie nawiązuje kontaktu, nie lubi ucznia - dość powszechny powód braku motywacji do nauki. Jest to najczęściej cecha szkoły podstawowej, w której osobowość nauczyciela i kontakt z nim są niezwykle ważne.
Niedawno jedna matka powiedziała mi o tym, jak została wezwana do szkoły, a nauczycielka skarżyła się: „Po prostu nie mogę pracować z twoim dzieckiem, mój wrzód otwiera się, gdy go widzę”. A co on właściwie zrobił? Rozerwał kilka sznurków i owinął je wokół palca, co tak bardzo ją drażniło, że nie mogła dłużej słuchać jego odpowiedzi. Czy dziecko w takiej sytuacji może chcieć się uczyć? Oczywiście, że nie. Co zrobić z rodzicami. Globalnie musisz być po stronie dziecka, bez względu na to, że ma osiem lub siedemnaście lat. W żadnym wypadku nie możesz umieścić go między kamieniem a twardym miejscem: nauczyciel atakuje, a my atakujemy. W takim przypadku po prostu tracimy kontakt z dzieckiem, a wtedy trudno będzie mu pomóc.
Jeśli sytuacja nie jest bardzo zaniedbana, możesz spróbować przywrócić relacje, nawiązać komunikację z nauczycielem, wyjaśnić mu coś, porozmawiać z nim. Ale jeśli widzimy, że jest to na próżno, musimy zmienić klasę lub szkołę. Nie bój się tego - chodzi o edukację dziecka i jego samoocenę.
Ważne jest nie tylko ochrona dziecka, ale także dowiedzieć się, co się naprawdę dzieje: zrozumieć konkretne przyczyny wrogości, pokazać, dlaczego nauczyciel reaguje na niego w ten sposób.

Przynęty w klasie

Jeśli w klasie panuje zła atmosfera, dziecko jest dokuczane i obrażane, wtedy oczywiście nie będzie tam nauki. Ponadto złe relacje z rówieśnikami mogą wystąpić w każdym wieku. Częstymi objawami problemów w tym przypadku są nieoczekiwane jąkanie, nerwowe tiki, niechęć do szkoły, słaby sen i tak dalej. Dzieci nie zawsze otwarcie mówią o swoich problemach, dlatego rodzice muszą być ostrożni i wrażliwi.
Jeśli dziecko ma siniaki, nagle zaczyna zbyt często rzekomo gubić swoje rzeczy lub stracił pieniądze na lunch, najprawdopodobniej ma do czynienia z prawdziwym zastraszaniem, czyli zastraszaniem. W takim przypadku musisz działać natychmiast.
Co robić rodzicom. Jeśli zauważymy niepokojące znaki, najpierw zapytamy dziecko - być może on sam opowie wszystko. A potem musisz działać aktywnie, ale ostrożnie: nie możesz rozliczać się z przestępcami, ale musisz przyciągnąć maksymalną uwagę dorosłych na sytuację - rozmawiać z nauczycielami, dyrektorem, dyrektorem, komitetem rodzicielskim.
Równolegle musisz pracować z dzieckiem, powiedzieć, jak się zachować w tej nieprzyjemnej sytuacji, odnosząc się do swojego doświadczenia. Wszyscy graliśmy we wszystkich trzech rolach - agresora, ofiary i obserwatora. Nasze doświadczenie pomoże synowi lub córce poradzić sobie z sytuacją, przemyśleć ją. Dziecko nie powinno czuć, że zawsze jest ofiarą. Najważniejszą rzeczą jest tutaj praca rodziców i zrozumienie tego, co naprawdę dzieje się w klasie.
Jeśli wszystkie metody nie działają, a dziecko nadal jest zatrute, zawsze możesz przenieść go do innej klasy lub szkoły. Czasami - to jedyny sposób na zachowanie psychiki i powrót motywacji do nauki.

Inne zainteresowania

Być może dziecko straciło zainteresowanie nauką, ponieważ wszystkie jego myśli zajmują się innymi rzeczami. Wydaje się, że ma pełną siłę, a nauczyciele traktują go bardzo dobrze i nie ma problemów z kolegami z klasy - i nagle wszystko się zmieniło, nie potrzebuje już niczego. Na przykład, nastoletnia miłość: dziecko nie ma nic do roboty, będzie siedział dniami bez końca, myśląc o tej dziewczynie lub chłopcu. Lub nagle lubi sporty ekstremalne i zawsze jest nim zajęty.
Co robić rodzicom. W takim przypadku możliwe są różne opcje. Czasami wystarczy tylko poczekać, a wszystko idzie samo. Ale niestety nie zawsze tak jest.
Jeśli hobby jest poważne, możesz spróbować znaleźć skrzyżowanie osobistych zainteresowań dziecka i studiować. Mogą to być wspólne studia z przedmiotem młodzieńczej miłości. Lub jeśli dziecko jest pasjonatem jakiegoś sportu, możesz pokazać mu książki z fizyki, które wyjaśniają prawa ruchu, a książki z historii tego sportu mogą przecinać się z ogólnym kursem historii.

Oceny nie są najważniejsze

W rzeczywistości istnieje wiele innych powodów, dla których dzieci nie chcą się uczyć - dokładnie tyle samo, co same dzieci. Niektóre są bardziej typowe dla przedszkolaków i młodszych uczniów, inne dla starszych dzieci. Ale każdy z nich może „strzelać” w każdym wieku.
Ważna kwestia: jeśli dziecko radzi sobie ze złożonymi problemami matematycznymi, mówi trzema językami, ale nie wie, jak zarządzać swoimi emocjami lub rozwiązywać konflikty z kolegami z klasy, to żadne z powyższych nie będzie miało znaczenia dla jego sukcesu w życiu. Nauka jest ważna, ale stabilność emocjonalna , samokontrola, inteligencja społeczna, umiejętność rozmowy z różnymi ludźmi - znacznie bardziej znacząca.
Często trojkataki w końcu odnoszą większe sukcesy niż przykładni znakomici studenci. Jeśli troechnik nie odrobił pracy domowej, pomyśli o tym, jak się z tego wydostać, kogo odpisać, jak porozmawiać z nauczycielem - a to wszystko są dość cenne umiejętności. Jeśli rodzice pomagają we wszystkim: przyklejają zielnik, przygotowują slajdy do raportu, zbierają teczkę, - dobre oceny, które zbiera uczeń, nie dadzą mu niczego do prawdziwego życia.
Oczywiście wyciągnięcie pierwszej piątki jest łatwiejsze. A rozwój umiejętności społecznych i emocjonalnych wymaga od rodziców więcej cierpliwości, spokoju i włączenia w życie dziecka. Dlatego złe oceny są pewnymi oznakami problemów, ale co za nimi stoi, musisz zrozumieć.

Naucz się uczyć

Szkoły mają również problem obiektywnego i meta-przedmiotu, który jest bezpośrednio związany z motywacją. Umiejętności meta-przedmiotowe nazywane są teraz umiejętnościami miękkimi - umiejętnościami miękkimi lub elastycznymi. Jeszcze 50 lat temu pracownicy musieli dobrze pisać, na przykład brać, a dziś potrzebują kreatywności, przywództwa, odpowiedzialności i innych cech.

Rosobrnadzor stworzył grupę metodologiczną do opracowania egzaminu w formie egzaminu lub egzaminu z diagnozy umiejętności elastycznych. Prezydent Rosyjskiej Akademii Nauk Aleksander Siergiejew na forum powiedział niedawno, że kreatywność naszych obywateli jest jedynym zasobem, który może pomóc krajowi wyłamać się na pozycję lidera w dziedzinie innowacji. To nie fizyka czy chemia, ale kreatywność.

Teraz w liceum wcale nie uczą się przedmiotów, a jedynie zadania z USE. Dzieci nawet nie wiedzą, przez jaki temat przechodzą. Być może głównym wynikiem badania nie powinna być wiedza przedmiotowa, ale elastyczne umiejętności. Są teraz poszukiwane, stanie się windą społeczną. Ale jeśli edukacja nie spełnia tej funkcji, nie będzie motywacji do nauki.

W rzeczywistości to, czego nauczymy, jest mniej ważne niż to, jak to zrobimy. Edukacja szkolna jest zaprojektowana w taki sposób, że osoba ma podstawową wiedzę o otaczającym świecie, w jaki sposób jest zorganizowana z naukowego punktu widzenia. Ale jednocześnie większość wiedzy zużywa się z czasem i nie wiedza na ten temat pozostaje ze szkoły, ale zdolność do jej otrzymania. Jeśli dana osoba umie się uczyć, będzie w stanie znaleźć materiał, za którym tęsknił lub postanowił nie uczyć.

Istnieje doświadczenie kilku moskiewskich szkół, w których dyrektor stanowczo powiedział, że nie przygotowują się do egzaminu, ale kształtują nowoczesne umiejętności dzieci, wtedy uczniowie wygrywają na igrzyskach olimpijskich i przystępują do egzaminów. I naprawdę mają dużo stoisk, zawsze mają wysokie oceny, dzieci wygrywają na igrzyskach olimpijskich i nikt nie ma obsesji na punkcie takich sukcesów. Studia oczywiście powinny przynieść rezultat, ale jeśli natychmiast skoncentrujemy się na nim i pominiemy proces, to po prostu tak nie będzie. Proces uczenia się musi być konstruktywny.

Kto jest odpowiedzialny za motywację - szkoła czy rodzice? Wydaje mi się, że za to przede wszystkim odpowiadają dzieci. Każdego roku dziecko powinno być coraz bardziej odpowiedzialne za swoje studia. Kiedy wejdzie do instytutu, nikt nie będzie go szczególnie kontrolował. A jeśli nie nauczy się planować i ustalać priorytetów, odleci po pierwszej sesji.

Obejrzyj wideo: Dziecko nie chce się uczyć: oto 6 kapitalnych pomysłów, by to zmienić. (Styczeń 2020).